Gevalletje veganisten-stress | Een Pippi-veganist doet haar eigen zin

Een tijdje geleden had ik last van stress. Niet van de ik-moet-nog-werken-poetsen-boodschappen-koken-hardlopen-en-hoe-krijg-ik-dat-alles-in-godsnaam-op-tijd-voor-elkaar-stress waar ik af en toe last van heb, maar van veganisten-stress. Nu hoor ik jullie denken: huh, wazda? Tsja, vergeef het me, maar ik wist ook niet dat het bestond. Het is een beetje zoals de spierpijn in je kont die je soms nodig hebt om je er op te attenderen dat daar spieren zitten. Pas als je het ervaart, weet je dat bestaat. Goed… veganisten-stress dus. Bij mij openbaarde het zich toen ik een feestje hield, waarbij ik ook een paar vegan vrienden had uitgenodigd. Ik verheugde me er erg op, totdat ik aan vriendlief een boodschappenlijst door moest geven en ik ineens over alles ging twijfelen of het wel echt vegan was. Bier, wijn en appelsap? Oh jee, dat koop ik nooit, maar die kunnen allemaal geklaard worden met gelatine. Oh en shit, over klaren gesproken.. ik heb helemaal niet nagedacht over het veganistisch gehalte van de theelepel appelcider-azijn die al in de taart verwerkt zit. Fuck, fuck fuck! Hoe kan ik mijn veganistische vrienden iets voorschotelen waarvan ik zelf eigenlijk niet 100% zeker ben of het vegan is? Zullen ze me ten overstaan van mijn niet-vegan vrienden ontmaskeren als wannabe veganist? Kan ik me eigenlijk wel een veganist noemen? Wanneer doe ik genoeg? Kun je überhaupt genoeg doen?

De wedstrijd voor de allerbeste veganist allertijden

Zoals wel vaker, deed ik hetgeen waarvan iedereen weet dat het niet handig is in dit soort situaties: internetten. Zo kwam ik erachter dat er daadwerkelijk mensen zijn die zich ermee bemoeien hoe veganistisch andere vegans zijn en dat van mijn halve huisraad (inclusief fiets, telefoon en servies) en medicijnkast niet met zekerheid te zeggen is of het vegan verantwoord is of niet. Oh en dan heb je ook nog zo’n 100.000 soorten verschillende vegans: ethische vegans, raw vegans, fruitarians, green vegans, Paris vegans, travel vegans, plant-based vegans… Daar zit je dan met je goede bedoelingen en afkeer van dogma’s, te kijken of je wel binnen het juiste hokje past. En terwijl ik comments zat te lezen van vegans die hun verbazing uiten over een Hollywood-ster die het “nu toch al wel lang volhield” en “misschien dus toch wel echt vegan is” had ik mijn klassieke WTF-momentje. Want waar zijn we nu helemaal mee bezig? Anderen die hun best doen iets van de wereld te maken keuren of ze wel of niet bij de club mogen horen? Bestaat er een soort proefperiode waarin je aan moet tonen dat je het serieus meent? Come on… Veganisme heeft voor mij namelijk echt geen zak met uithoudingsvermogen te maken, of met wie de beste vegan allertijden is. Het is gewoon geen wedstrijd en al helemaal niet één met verschillende disciplines. Het beestje moet een naampje hebben, maar het is een middel en geen doel. Ik vind het belangrijk om te blijven streven naar een wereld zonder leed en onderdrukking en dat moet het streven blijven, niet de mate waarin ik mij een veganist kan noemen.

Het kan anders…

Inmiddels ben ik er niet meer bang voor dat mijn vrienden me een slechte veganist zouden vinden. Ik maak mijn eigen keuzes en ik sta achter die keuzes. En hoewel ik persoonlijk vind dat ik pas binnen de definitie van veganist, kan het me eigenlijk niet zoveel schelen of andere mensen dat ook vinden of niet. Ik probeer mijn steentje bij te dragen aan een betere wereld en ben daarin een mens… een mens die probeert haar geweten te volgen, maar ook een mens die fouten maakt en een mens die in staat is om te leren. En leren dat kan ik van al mijn vrienden (ook de niet-veganisten, die misschien weer op andere vlakken bezig zijn het verschil te maken). Ieder loopt zijn eigen weg en op het moment dat een ander dingen op een andere manier aanpakt dan ik, dan hoef ik dat niet te zien als een bedreiging, maar als een kans om te kijken of het mij ook zou helpen op weg naar mijn doel voor een betere wereld. Ik laat me lekker door niemand vertellen wat ik wel en niet zou mogen doen. Ik heb een hekel aan die subklasseringen, maar mocht er dan toch nog eens iemand vragen wat voor soort veganist ik ben, dan mag je mij een Pippi-veganist noemen. Ik doe mijn eigen zin en dat hoeft dus helemaal niet stressvol te zijn.

Twee maal drie is vier
Wiedewiedewiet en twee is negen
‘k Richt de wereld in
Wiedewiede naar mijn eigen zin 

Hai! Pippi Langkous
Tjoelalee tjoelalee tjoela hopsasa
Hai! Pippi Langkous
Die doet haar eigen zin 

Twee maal drie is vijf
Wiedewiede wie wil van mij leren
Vier min vijf is twee
Diedel doedel doe eens met ons mee

Wat je misschien ook wel interessant vindt:

25 reacties op “Gevalletje veganisten-stress | Een Pippi-veganist doet haar eigen zin

  1. Heel tof artikel! De hokjesgeest komt toch overal wel om de hoek kijken, zelfs bij het je steentje bij willend dragen aan een
    mooiere wereld. Ongelooflijk he? Als je tevreden bent met je eigen besluiten is het oké. Ik sluit me aan als Pippi-veganist! 😉

    1. Hahaha, yay! En precies wat je zegt: als je tevreden bent met je eigen besluiten en met jezelf en je geweten door één deur kunt, dan is het prima 🙂 . Ik ben het liefst positief: kijken naar wat ik allemaal wél doe en naar wat ik nog beter kan doen 🙂 .

  2. Prachtig, echt zo’n belangrijke boodschap die je hier meegeeft! Ik weet zeker dat er heel veel mensen zijn die niet vegan
    “durven” worden omdat ze bang zijn om het niet helemaal goed te doen. En dan dus maar helemaal niets doen. Zo jammer!

    Een visie als die van jou zet wél aan tot actie, echt ongelooflijk leuk om te lezen! Je verwijzing naar Pippi is prachtig 😀

    1. Hahaha, dank je wel!! Ik hoop dat anderen hieruit kunnen leren dat het niet erg is wanneer je niet perfect bent. Niemand is perfect, hoe hard sommige mensen toch die suggestie zouden willen wekken. Het gaat erom wat je wel doet en dat je de dingen naar eer en geweten doet. Dat betekent niet dat je je ogen moet sluiten voor de dingen die je niet doet, of anders zou willen doen… kritisch naar jezelf zijn en van anderen durven leren is heel belangrijk, maar het is heel belangrijk om de schaduw van de dingen die je nog niet beheerst niet te veel te laten vallen over de dingen die je wel beheerst.

  3. Groot gelijk heb je! Ieder maakt zijn eigen keuzes, en je doet sowieso al erg veel. Zelf beschouw ik mezelf als een thuis-veganist
    (buitenshuis vegetariër met voorkeur voor vegan). Dat is wat voor mij op dit moment het beste werkt.

  4. Ooooh man oh man, wat kan ik daar de kriebels van krijgen .. Ik kan me nog herinneren dat mijn zus een paar jaar geleden,
    nadat ik vertelde dat ik veganistisch wilde leven, zei: ”En je kleren dan, die kunnen ook door middel van kinderarbeid
    gemaakt worden. En tomaten, wat wordt daar allemaal opgespoten? En en en .. ” Terwijl zij daar niks om geeft.. Toen werd het
    voor mij zo duidelijk dat alle dingen die je bijdraagt, in jouw eigen grenzen liggen en dat alles daarvan zo waardevol is. Als je
    het ene goede doet, ‘moet/hoef’ je niet meteen álles ‘goed’ te doen. Je hebt zo gelijk dat iedereen zijn eigen keuzes heeft, en
    daar mag je gewoon trots op zijn. Ik zie mensen die 1 dag in de week geen vlees eten, als mensen die 1 dag in de week minder
    vlees eten, in plaats van mensen die 6 dagen wel vlees eten. Het heeft volgens mij inderdaad te maken met hoe positief je
    ernaar kijkt. Oh nu borrelen er nog zoveel meer voorbeelden naar boven haha. Eentje dan .. Laatst kwam ik in gesprek met
    iemand over duurzaamheid en veganisme. En dat ik weleens met het vliegtuig vloog, was zo ‘not done’ en daarna kreeg ik een
    monoloog van minutenlang over hoe klein zijn ecologische voetafdruk wel niet was en hoe goed hij alles deed. Heel
    denigrerend en echt iets waar ik de kriebels van keeg. Ik vond het zo negatief!
    Ik vond het heel leuk om je artikel te lezen, daar word ik echt blij van. Pippi-veganist klinkt heerlijk, en je moet vooral blijven
    doen waar je je goed bij voelt. Geen stress nodig! 🙂

    1. Die reactie van je zus komt me ook zo bekend voor!!! En ze heeft op zich natuurlijk gelijk. Het is heel goed om op dat soort dingen gewezen te worden, maar vervolgens is het aan jou om de keuze te maken ook echt iets met die opmerkingen te doen of niet. Het moet maar net in je leven passen en daar kan alleen jij over oordelen. De kunst is om zowel open te blijven staan voor veranderingen aan je leefstijl, als ook de dingen die je niet zomaar kunt veranderen in je leven maar gewoon te accepteren. Best lastig om de balans daarin te vinden. Positief blijven helpt denk ik heel erg daarbij, kijken naar wat je allemaal wél doet.

  5. Groot gelijk! Ik heb daar ook een
    hekel aan, misschien dat de reden
    waarom ik terug vegetariër geworden
    ben. Ik vind dat ieder zijn eigen
    grenzen stelt. Ik vind het sociale
    aspect heel moeilijk, vandaar dat ik
    nu een when-at-home-vegan ben.

    1. Wat maakt het sociale aspect voor jou lastig? Ik herken het wel hoor… als vegan moet je best stevig in je schoenen durven staan. Ik zie het vooral als een leerproces en sta mezelf toe om daarin mijn eigen tempo aan te houden. Ik probeer het sociale gebeuren daarnaast ook breder te trekken. Het heeft voor mij ook veel te maken met in hoeverre ik mezelf durf te zijn in het bijzijn van anderen. Veganist zijn is daar een onderdeel van.

  6. Jaaa, die voorbeelden heb ik ook wel eens voorbij zien komen op internet. The vegan police is watching you… xD Op de website
    The Vegan Strategist (blog van Tobias Leenaart die het Ethisch Vegetarisch Alternatief (EVA) en Donderdag Veggiedag in Gent
    heeft opgericht) staan er hele artikelen over. Als je het interessant vindt, moet je het artikel ‘Veganer than thou’ maar eens lezen
    😉

    De Pippi-veganist vind ik een goed idee! Iedereen doet zijn ding op zijn eigen manier en daar is niets mis mee ^^

  7. Ik ben het zo met je eens! Mensen moeten gewoon doen waar ze zich goed bij voelen, whatever dat is. Sommige vegan
    community’s (Youtube, etc.) zorgen er zo juist voor dat mensen afgeschrikt worden om een keer vegan te eten. Ik snap niet dat
    mensen die zo dezelfde idealen delen elkaar op zo’n negatieve manier kunnen beoordelen. De wereld vergaat niet als er een
    keer iets 99% vegan is.

    1. Ja gek he, ik denk dat sommige mensen dat ook gewoon uit een vorm van onzekerheid doen. Anderen naar beneden halen is een manier om jezelf sterker te maken. Zelf kies ik er liever voor om me op mezelf te richten om me sterker te maken en anderen in hun waarde te laten. Dat laatste betekent overigens niet dat je anderen geen informatie mag geven over hun keuzes, maar hoe ze daar vervolgens mee omgaan is hun eigen keuze.

  8. Jaaaa wat een vet goed artikel!
    Haha ik moest heel erg lachen om ‘De
    wedstrijd voor de allerbeste veganist
    allertijden’. Ik kan me je stress
    voorstellen (en goed om het te
    vergelijken met spierpijn in je kont,
    ik snapte wat je bedoelde) als je met
    andere veganisten gaat eten en eten
    voor ze gaat maken! Als je voor
    niet-vegans kookt is dat anders, kan
    ik me zo voorstellen. Ik heb
    eigenlijk weinig vrienden die vegan
    zijn (en daarom zo blij met blogs als
    de jouwe!) en heb deze soort stress
    nog nooit zo ervaren. Mijn
    schoonzusje is wel veganist en dat is
    wel heel erg leuk! Van haar kan ik
    ook veel leren, zo wist ik bv alleen
    van wijn dat het geklaard kan zijn en
    dat er dieren aan te pas komen (al
    weet ik niet precies hoe het zit
    hoor, oeps), maar van bier wist ik
    dat niet.
    Gelukkig ben jij wel een chille vegan
    die andere veganisten niet beoordeelt
    en zichzelf ook niet, en ik ook niet.
    Ik vind alle vegans tof, want het is
    gewoon hartstikke goed :). Ik denk
    toch dat iedereen het een beetje op
    z’n eigen manier doet en dat is
    helemaal prima.
    Liefs

    1. Wat superleuk dat je schoonzusje vegan is!! Lijkt me heerlijk om een tweede vegan in de familie te hebben! Maar ook jullie zullen de dingen vast wel eens een beetje anders aanpakken en daar is helemaal niks mee. Lekker doen wat voor jou goed voelt en ondertussen jezelf wel open blijven stellen voor nieuwe lessen.

  9. Oh oh wat herkenbaar (ook als niet veganist) en wat heb je gelijk. Als mensen het einddoel in hun achterhoofd zouden houden
    (de wereld een beetje mooier/eerlijker/duurzamer maken), dan zouden ze in plaats van vitten op elkaar elke ministap in die
    richting – of die nu over voedsel, consumeren of wat dan ook gaat – kunnen vieren met een Heel-Mooi-Meegenomenfeestje en
    spontane musiacaldansjes op straat. Dan zouden anderen misschien ook een stapje willen en durven zetten in plaats van bang
    zijn het toch niet goed te doen of dat het geen verschil maakt.

    P.S. Pippi is het beste rolmodel ooit!

  10. Haha, dit is heel herkenbaar! Ik moest laatst het veganistische gedeelte van een grote maaltijd verzorgen voor mij en een jongen
    van 13 (!). Ik durfde echt bijna niets te kopen uit angst dat iets waarvan ik altijd dacht dat het vegan was, toch ineens niet
    helemaal plantaardig zou zijn – en dat hij dat dan wel zou weten en zou denken dat ik een nepveganist was 😛

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *