De kortste elevator pitch ooit! | Mijn redenen voor veganisme in 1 woord

Waar men mij vroeger op verjaardagen jolig vroeg of ik al wat groter was geworden (dat krijg je met de imposante lengte van 1,63 m 😉 ), gaat men nu op de serieuze tour. De vraag waarom ik veganist ben is vaste prik, maar echt wennen doe ik er niet aan. Elke keer dat hij weer gesteld wordt, ontstaat er een soort kortsluiting in mijn hoofd: honderden argumenten buitelen over elkaar en het zweet klutst me ondanks mijn vegan deo flink onder de oksels. Tot een paar maanden geleden wist ik precies wat ik moest zeggen. Ik had een hele lijst met argumenten, wist prima te verwoorden waarom ik deed wat ik deed. Inmiddels is die lijst echter zo groot geworden, dat ik niet meer kan kiezen wat ik nu de meest overtuigende reden vind. ALLES is voor mij belangrijk! Hoe kan ik daar nu uit kiezen? Wat er vervolgens meestal gebeurt is dat ik een lang en warrig flut-verhaal ophang om maar vooral te laten blijken dat ik een soort veganistische Frans Bauer geworden ben. Ik ben namelijk vooral heeeeeel gewoon gebleven. Pfff, alsof veganisme iets raars is en dat terwijl er voor mij niks normalers is! En hoe normaler ik veganisme ga vinden (ik kan me zelfs niet eens meer voorstellen anders te eten), hoe normaler ik ook wil dat anderen het gaan vinden.

Een kieskeurige aansteller met smetvrees én verbale diarree

Wanneer de grote “waarom-vraag” op tafel wordt gelegd, zijn het dus niet enkel en alleen al mijn argumenten die met elkaar strijden om zo snel mogelijk uit mijn mond te ontsnappen. Ik kan mezelf aardig gek maken met het idee dat dit mijn kans is om de ander bewust te maken van al het onrecht in de wereld, dat ik nu eindelijk alle vooroordelen over veganisten de wereld uit kan helpen, dat ik kan laten weten dat de ander een keuze heeft en vooral ook mijn kans om ervoor te zorgen dat de mensen mij toch nog, ondanks alles, leuk blijven vinden. En terwijl de derde wereldoorlog in mijn hoofd losgebarsten lijkt te zijn, is het vooral dat laatste wat de laatste tijd de bovenhand voert. In mijn angst om mensen te verliezen en eenzaam te worden, verdampen ineens al mijn geweldige woorden, mijn speech die niet alleen mijn gesprekspartner ontroerd achter zou laten, maar die ook de hoofden van alle anderen in de kamer om zou doen draaien. Het enige wat eruit komt zijn beledigingen aan het adres van hipsters (“Ik dacht dat veganisme iets voor hipsters was, maar het schijnt toch geen onderdeel uit te maken van het toetredingsexamen.”) en opmerkingen waarmee ik mezelf neerzet als een kieskeurige aansteller met smetvrees (“Eieren komen gewoon uit een kip, ieh!”). Maar daar houdt het niet mee op, wat volgt is namelijk een ernstige verbale diarree waar geen houden aan is. Hoe meer ik door krijg dat ik onhandig bezig ben, hoe onhandiger ik word. Op elk foutje wil ik pleisters plakken, maar op een gegeven moment kom ik zowel handen als pleisters te kort en ik laat mijn gesprekspartner achter met een totaal onvoldaan gevoel. En dat enkel en alleen omdat hij wilde weten waarom ik veganist ben!

De kortste elevator pitch ever seen

Ik besloot dat dat anders moest. Stel dat ik maar één woord zou hebben om duidelijk te maken waarom ik geen dierlijke producten eet. Eén woord waarin misschien niet alles besloten ligt wat er verteld kan worden, maar wel een woord dat het dichtst komt bij mijn gevoel. Veganisme is namelijk inmiddels niet enkel meer een zaak van het hoofd voor mij, het is vooral een zaak van het hart geworden. Ik voel met alle vezels in mijn lichaam dat het gewoon niet ok is om de wereld zoveel leed aan te doen, terwijl ik een keuze heb… een keuze die vooral bestaat uit niet-handelen. Een keuze die vooral gebaseerd is op geweldloosheid. Terwijl ik mijn fiets flink aan het mishandelen was door stevig door te trappen had ik het ineens: geweldloosheid! Misschien is het niet iets wat ik volledig beheers, of waar ik de beste in ben, of zelfs maar een greintje talent voor bezit, maar geweldloosheid is een streven dat de laatste maanden steeds meer naar boven komt voor mij. Niet enkel op het gebied van eten, maar in mijn hele leven. Ik wil op zoek gaan naar de mildheid in mij, ik wil minder oordelen over mezelf en anderen, hard werken maar niet forceren. Ik droom van een wereld zonder dominantie en onderdrukking. Een wereld waarin mensen zichzelf, elkaar, de dieren en de aarde respecteren. Veganisme past daarbij. Ik wil niet dat er geleden moet worden voor een korte smaaksensatie voor mij, niet door de dieren, niet door het milieu en niet door de mensheid voor wie het eten zo oneerlijk verdeeld is. Een plantaardige levnsstijl lost niet alle leed in de wereld op, maar is wel bijzonder effectief in het verminderen van veel ervan en het is nog een heel concrete manier om het abstracte begrip van geweldloosheid toe te passen ook. Daar had ik ‘m dus. De kortste elevator pitch ever seen, eentje die je zelfs nog uit kunt voeren als je de lift instapt en bedenkt dat je eigenlijk helemaal niet naar boven moet. Geweldloosheid it is!

Als mij de volgende keer weer eens gevraagd wordt waarom ik veganist ben, dan ga ik proberen om dit woord op het puntje van mijn tong te krijgen, zodat het er alleen nog maar uit hoeft te rollen. Met geweldloosheid is natuurlijk niet alles gezegd wat er gezegd kan worden over veganisme, maar het ligt wel het dichtst bij mijn gevoel en ik kan met dit woord in 1 keer meer zeggen dan die minuten-durende verhaaltjes die ik tegenwoordig vaak afsteek. Mocht mijn gesprekspartner vervolgens meer willen horen, dan kan hij altijd doorvragen. Het eerste woord is dan in ieder geval raak geweest!

Stel dat jij maar 1 woord zou mogen gebruiken om uit te leggen waarom je veganist geworden bent, welk woord zou dat zijn? En voor de niet-veganisten: is geweldloosheid ook iets wat jij nastreeft? Hoe doe jij dat?

Wat je misschien ook wel interessant vindt:

10 reacties op “De kortste elevator pitch ooit! | Mijn redenen voor veganisme in 1 woord

  1. Selma, wat een prachtig stukje… ! 🙏🏻 En wat een mooi veelomvattend woord..

    Bij mij popte even het woord ‘naastenliefde’ op… maar dat voelt te veel verweven met religie en meer
    met mens dan dier…
    Ik houd het nog even bij ‘aardsliefde’ 😊

    1. Dank je wel Annelies! En ik weet precies wat je bedoelt met naastenliefde. Dat is ook één van de dingen die ik hierbij ervaar en dan inderdaad niet enkel met betrekking tot mensen, maar tot al mijn naasten. “Aardsliefde” vind ik ook een heel mooie term 🙂 . Die houden we erin haha 🙂

  2. Wat ontzettend treffend en ook nog leuk geschreven!
    Ik ben het helemaal met je eens, ik ben natuurlijk ook vegan en ik vind het heel herkenbaar!

    1. Aaaah, dank je wel Marga voor dat lieve compliment! Deze blogpost zat in mijn hoofd, maar mijn vingers wilden hem maar niet uittypen. Ik ben er een aantal keer aan begonnen en heb ‘m dan weer verwijderd. Gelukkig kon ik gisteren ineens aan een stuk door typen, fijn om weer even die flow te ervaren en dat mijn lezers (jij dus) het leuk vonden om te lezen 🙂 . Daar doe ik het voor! Dank je wel 🙂

  3. Leuk artikel, lieve Selma. Ik moest lachen 🙂 In de
    eerste plaats omdat het verhaal heel herkenbaar
    is, maar ook omdat je het super leuk hebt
    opgeschreven.

    Met mijn storytelling persoonlijkheid lukt het me
    niet om in één woord samen te vatten waarom ik
    vegan ben. Maar ik hou het inderdaad vaak wel
    kort en wacht af of er respons komt. Als er
    interesse is, ga ik verder kletsen 🙂

    Ik vind jouw geweldloosheid keuze wel mooi,
    overigens. Natuurlijk wordt het geweld niet
    opgelost met een plant based lifestyle, maar het is
    wel een flinke stap in die richting!
    Liefs xx

    1. Dank je wel voor je compliment!! Ik vind het altijd heel leuk om mensen aan het lachen te krijgen, zelfs over serieuze thema’s. Ik ben blij dat het met dit verhaal gelukt is 🙂 .

      Grappig trouwens dat jij ook zo’n storytelling persoonlijkheid hebt, dat heb ik ook haha (misschien ook eigen aan bloggers?)! Knap van je dat je het dan toch kort weet te houden als een ander vraagt waarom je veganist bent! Dat is iets waar ik dus ook naar toe wil werken.

  4. Wat herkenbaar dit! Ik ben geen veganist, maar wel vegetariër en het komt nog wel eens voor dat mensen mij ook vragen
    waarom. Het eerste woord dat ik dan meestal zeg is: ‘Eh…’ Omdat er in mijn hoofd ook kortsluiting ontstaat vanwege alle
    argumenten xD

    Geweldloosheid als reden voor vegetarisme is alleen niet echt geschikt, denk ik, vanwege de zuivelindustrie…

    1. Hahaha, ja “eh” is denk ik bij mij ook vaste prik om mee te beginnen 😉 . Er zijn gewoon zoveel argumenten te bedenken om geen vlees te willen eten! Overigens kan geweldloosheid toch ook een reden zijn om vegetariër te worden? Misschien ben je daarin niet helemaal consequent, maar ik ben zelf ook niet consequent met geweldloosheid (je wilt niet weten hoe vaak ik zit te foeteren op mezelf, dingen probeer te forceren of me af wil zetten tegen andere groepen mensen en daarmee mensen beledig, zoals de hipsters in bovenstaand artikel… niet bepaald geweldloos, maar I’m working on it!). Als dat jouw reden is om vegetariër te worden dan is dat een heel mooie reden! Wel kun je je natuurlijk afvragen of je op een gegeven moment niet ook met zuivelproducten wilt stoppen, zodat je steeds dichter bij je motivatie (en doel) van geweldloosheid komt.

  5. Wat een feest der herkenning!
    Uitleggen waarom je een bepaalde
    eetstijl hebt, vind ik zelf soms ook
    lastig. Ik ben geen veganist, maar
    omschrijf mijzelf als een vegetariër
    die flirt met veganistisch eten. De
    meeste mensen moeten daar dan om
    grinniken, maar vragen vervolgens
    vaak door wat ik daar mee bedoel…
    Toch een goede opener voor een
    gesprek dus!
    Langzaam aan probeer ik de transitie
    te maken naar een plantaardige
    eetstijl.. Stapje voor stapje. Mijn
    ontbijt is 90% van de tijd vegan, ik
    haal zelden nog maar kaas in huis en
    als ik meer dan twee eieren per maand
    eet, dan is het veel. Enfin, rustig
    aan wen ik steeds meer aan vegan
    eten. Als ik dan mijn beweegredenen
    daarvoor in één woord zou moeten
    omschrijven… Wat lastig! Misschien
    is mijn woord dan wel: Gezondheid.
    Door plantaardig te eten, voel ik mij
    gezond. Het is gezond voor het milieu
    en de dieren leven een stuk langer en
    prettiger, da’s ook wel zo gezond 🙂
    Uiteraard kan je dan in zo’n gesprek
    belanden van: “maar krijg je wel
    genoeg eiwitten binnen dan?”; en daar
    zit ik niet echt op te wachten. Dus
    misschien zou ik dan eerder kiezen
    voor: Gevoel. Het voelt voor mij
    vooral heel goed, wetende dat het
    beter is voor mens, dier en milieu.
    En als ik door zo’n aanpassing de
    wereld een klein beetje mooier en
    beter kan maken, waarom dan niet?
    Waarom niet! 😀
    (Whoops, deze comment is wel erg lang
    geworden… Hope you don’t mind!)

    1. Hope you don’t mind? Noooooo, zeker niet! Ik vind het hartstikke leuk dat je zo’n lange comment plaatst! Bij elke reactie die ik op mijn artikelen ontvang, maakt mijn hart serieus een sprongetje, dat klinkt cheesy, maar is echt zo! Wat goed van je dat je zo bewust met je eten bezig bent zeg! En je hebt helemaal gelijk, je maakt er de wereld mooier mee <3! Mooie woorden ook weer, ik weet precies wat je bedoelt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *