Omgaan met negatieve emoties

negatieve emoties

Gisteren was het eindelijk zover: de 1/4 marathon van Rotterdam ging van start… zonder mij. Wekenlang had ik ervoor getraind en ernaar uitgekeken, maar een enkelblessure gooide roet in het eten. Ik had op advies van de dokter besloten om niet mee te doen en dacht dat de kous daarmee af was. Niet dus. Mijn vriend zou met mijn startnummer gaan lopen en samen haalden we het nummer op in de stad. Onderweg kwamen we langs een bord met de namen van alle deelnemers erop en een aantal mensen die heel blij hun eigen naam opzochten… mijn naam stond daar ook ergens, maar mijn hardloopschoenen zouden niet eens de startlijn passeren. Donkere wolken pakten zich samen boven mijn hoofd. Hier had ik geen zin in. Ik trok F. in sneltreintempo mee naar buiten en besloot dat ik me niet zo aan moest stellen. Het was maar een hardloopevenement… En zelfs eentje die zich jaar na jaar herhaalt. Ik kwam de dag door met flink wat afleiding en maakte niet al teveel gedachten vuil aan het niet kunnen lopen van de race.

Op zondag was ik al vroeg wakker. Het weer was stralend en perfect om een lekker eindje te rennen. Ik stapte uit bed… en voelde geen pijn meer in mijn enkel! Alsof niet F. naast mij in bed had gelegen, maar de here Jezus zelve en ik een soort wonderbaarlijke genezing had ondergaan. Een sterk staaltje struisvogelpolitiek en dat had F., die inmiddels in hardloopkleding ten tonele was verschenen, natuurlijk door. Zijn outfit werkte echter als een rode lap op een stier… wat dacht hij, lekker mijn startnummer afpakken zeker! Dat dacht ik niet! Ik kan lopen, springen, dansen… 10 km rennen moet dan toch ook kunnen? Op advies van F. ben ik eerst maar eens een kilometer gaan proeflopen en daar werden vriend enkel en ik niet blij van. Bah, zo sterk als ik me voelde toen ik uit bed kwam, zo slap voelde mijn enkel aan zodra ik begon te rennen. Nee, de 1/4 marathon van Rotterdam in 2016 zat er echt niet in en dat deed zeer. Niet alleen aan mijn enkel, maar ook in mijn hart… Wat een teleurstelling. Weer thuisgekomen besloot ik dan maar een stukje te gaan fietsen, om te voorkomen dat ik niet continu op de klok zou zitten kijken. Het was mooi weer, dat is toch geen dag om sikkeneurig thuis te zitten?

Op de fiets werd ik boos. Waarom bleef ik toch zo teleurgesteld? Wat een onzin! Waarom kon ik nu toch niet genieten van het prachtige weer en de bloesem in de bomen? En net op het moment dat ik mezelf begon uit te maken voor negatieve slappeling, kwam ik terecht op het fietspad langs de marathonlopers. Kilometers aan lopers trokken aan mij voorbij. Ik zocht een weg hoe ik langs ze kon komen, zodat ik er niet meer mee geconfronteerd hoefde te worden, maar ik kon er letterlijk en figuurlijk niet meer omheen. En ineens gingen de sluizen open. Ik kon het niet meer houden en huilde totdat ik een mogelijkheid zag om met een brug over de weg met de lopers heen te fietsen en eindelijk weer op weg naar huis te zijn. De brug maakte wat in me los. Ineens kreeg ik een inzicht. Want waarom stak ik toch altijd mijn kop eerst in het zand, om vervolgens als de emotie toch niet weg wilde boos te worden? Waarom zijn sommige emoties zo heftig dat ze zich niet weg laten drukken? Is dat eigenlijk wel zo negatief als het lijkt? Nee, eigenlijk leren ze iets heel moois over mij, namelijk dat ik ergens passie voor heb. Deze 1/4 marathon was niet zomaar een loopje, zoals ik mezelf wijs wilde maken… nee het betekende echt wat voor me. Ik wilde weer het euforische gevoel ervaren dat ik had toen ik de Bruggenloop liep. Die mensen aan de kant en mijn eigen benen, waar ik zoveel mee te stellen heb gehad, die me dat hele eind dragen. Met het bagatelliseren van mijn teleurstelling, zwakte ik eigenlijk ook mijn liefde voor het lopen af.

Het omgaan met negatieve emoties is niet makkelijk. Natuurlijk weet je dat ze er bij horen en dat er zonder nacht geen dag is, maar leuk is anders. Vaak willen we zo snel mogelijk van onze negatieve emoties af, terwijl positieve emoties uitgebreid geëtaleerd mogen worden (de sociale media staan er vol mee). Andere mensen zijn ook veel liever bij je in de buurt, wanneer je blij en gelukkig bent. Toch kan geen mens altijd blij zijn en het heeft dus geen enkele zin om je negatieve emoties ergens diep weg te stoppen of om boos op jezelf te worden. Je belandt alleen nog maar dieper in die neerwaartse spiraal, terwijl negatieve emoties je dus juist iets heel waardevols laten zien: passie. Als je boos, verdrietig of teleurgesteld bent, zegt dat niet alleen dat je een normaal mens met gevoelens bent, maar het zegt ook iets over wat jij belangrijk vindt en dat is hele waardevolle informatie. Als je weet wat jij belangrijk vindt, kom je er ook weer achter wat jou blij maakt en juist dat is de sleutel naar geluk. Beschouw die negatieve emoties dus niet als vuilnis wat zo snel mogelijk weggezet moet worden, maar zie ze als een kans om meer te weten te komen over jezelf en over wat jou gelukkig maakt.

Wat je misschien ook wel interessant vindt:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *