Ziek zijn voor beginners

tulpen

Ik liep al weken rond met een enorme kater, maar dan zonder drank en zonder feestje. Koppijn van hier tot Tokyo en als ik op werk zat, wenste ik vooral dat ik mijn bed in mijn rugzak mee had kunnen nemen. Op een gegeven moment was ik er klaar mee, het werd steeds erger en ik kon gewoon niet meer. Ik belde de huisarts op en een bloedonderzoek + lichamelijk onderzoek (opgezette klieren) later bleek dat ik zeer waarschijnlijk last heb van de nasleep van de ziekte van Pfeiffer. Zeer waarschijnlijk, want ik was dusdanig te lang doorgegaan met rennen en vliegen met mijn katerkop dat ik het acute stadium al even voorbij was. Inmiddels moest ik zelfs na het opvouwen van een wasje al even gaan liggen, omdat meneer of mevrouw Pfeiffer anders met een drilboor door mijn hoofd naar buiten zou komen. Werk kon ik wel vergeten dus.

Op dit moment zit ik ruim een week thuis en komt het hele ziek zijn echt mijn neus uit. Geen wonder dat ik het nooit ben, ik blijk er totaal geen talent voor te hebben. Ik wil weer logopedistje spelen, mensen helpen, rondjes rennen in het park en door de stad, een schoon en fris huis hebben, planken en squatten, koken als een pro, toveren met mijn naaimachine, boeken verslinden tot ik sterretjes zie, bloggen alsof mijn leven er vanaf hangt, lol hebben met F. en eindeloos kletsen met mijn vrienden. En dat alles zonder dat je me na afloop kunt opvegen. Kortom, ik wil mijn leven terug.

Afgelopen maandag viel ineens het kwartje: het enige wat helpt tegen ziek zijn, is beter worden en een intens verlangen naar mijn oude leventje helpt daar niet bij. Ik moet leren om tot rust te komen om me over te geven aan het ziek zijn en van daaruit verder te kijken. Pfeiffer gaat vanzelf over, maar je moet niet hard tegen de stroom in proberen te roeien als dat eigenlijk niet gaat.

Ik probeer nu mijn dagen door te brengen met alles wat ik op dat moment wil en wat gaat, maar wel binnen een zekere structuur. Ik merk nu dat er van allerlei dingen boven komen waar ik niet aan had willen denken. Was mijn leventje hiervoor wel zo perfect dat het het waard is om er zo intensief naar terug te verlangen? Waar verlang ik eigenlijk naar terug? En hoe kan ik daar nu en in de toekomst invulling aan geven? Dit moment van ziek zijn is een ideaal moment om eens stil te staan bij waar ik allemaal mee bezig ben en was, en te kijken hoe ik dat in de toekomst vorm zal geven. Ik zit nu laag in mijn energie en als ik straks weer aan de slag ga met mijn werk, zal dat misschien ook nog wel even zo zijn. Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik geen energie kwijt raak aan nutteloze zaken? Hoe kan ik lichter werken en leven? Wie ben ik eigenlijk, wat kan ik, waar ben ik bang voor en wat is echt belangrijk voor mij? Mijn hoofd was er nog niet aan toe om deze zaken te overdenken, maar mijn lichaam dwingt me nu en eigenlijk is dat misschien nog helemaal niet zo slecht. Ik ben nu ziek, maar straks beter dan ooit.

Wat je misschien ook wel interessant vindt:

4 reacties op “Ziek zijn voor beginners

  1. Ziek zijn is niet fijn, maar het kan je inderdaad wel helpen om even stil te staan en na te denken over hoe je leven verloopt en of
    je daar wel tevreden mee bent. Knap dat je er zo tegenaan kan kijken, dat zal denk ik wel helpen om sneller beter te worden (of
    in ieder geval zorgen voor minder frustratie).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *