Wir schaffen das! | Waarom een beetje meer Angela je goed zal doen

Wir Schaffen Das

“Wir schaffen das”, Als je die 3 woorden (die vrij vertaald in het Nederlands “Het gaat ons lukken” betekenen) nog nooit gehoord hebt, dan heb je het laatste jaar zeer waarschijnlijk doorgebracht in een plaggenhut in de binnenlanden van Tadzjikistan. Een andere mogelijkheid bestaat eenvoudigweg niet, “Wir schaffen das” waren dé woorden van 2015. Angela Merkel, bondskanselier van Duitsland, sprak ze vorig jaar in augustus, tijdens het hoogtepunt van de vluchtelingencrisis uit. Terwijl heel Europa er vooral mee bezig was weg te kijken of een wedstrijdje deed wie de meeste beren op de weg kon vinden en het probleem daarbij vooral in de schoenen van anderen te schuiven, sprak de Frau Dr. zelfverzekerde woorden. En ook nu, een jaar, een aantal aanslagen en een aantal aanpassingen van haar beleid later blijft ze er, ondanks felle kritiek door anderen uit haar partij bij: wir schaffen das, het gaat ons lukken.

Het college dat Jeroen Wollaars (correspondent van de NOS in Duitsland) voor DWDD Summerschool donderdag over Duitsland en Angela Merkel gaf, zette me aan het denken (heb je het niet gezien? Kijk het zeker eens terug, die man kan prachtig vertellen!). Niet over politiek, daar ben ik op het moment niet zo mee bezig, maar wel over die drie iconische woorden en hoe we eigenlijk allemaal wel een beetje “wir schaffen das” in ons leven kunnen gebruiken.

Turn it up!

Als klein meisje kon ik turnen als de beste. Ik zat op de selectie van mijn turnvereniging en was de beste van mijn leeftijdscategorie. Ik balanceerde over de evenwichtsbalk, buitelde in de ringen en over de rekstok en vloog over de kast. Voorwaarts of achterwaarts over de kop, het maakte me niks uit. Ik had er plezier in en had talent, waardoor ik best een eind kwam, maar de top heb ik nooit bereikt. Eén keer stoof ik weer eens hard op de kast af en in plaats van een salto erover, klapte ik hard tegen de kast aan. Ik had een aantal blauwe plekken, maar meer was er niet aan de hand. Toch durfde ik niet meer over de kast te springen. Ik kon aanlopen wat ik wilde, maar die kast bleef maar opdoemen als een onneembare barrière. En ook op de andere toestellen was ik mijn zekerheid kwijt. Waar ik het jaar ervoor nog een gouden medaille op de wedstrijden won, vergat ik tijdens de wedstrijd nu vanuit stress mijn oefeningen. Ik begon vervolgens de brui eraan te geven. Ik miste nooit een training, maar nu melde ik me regelmatig af en uiteindelijk stopte ik ermee. Wat was er veranderd? Had de kast stekels gekregen? Nee… ik had er zelf nooit in geloofd de top te kunnen bereiken en door één fout was zelfs het geloof dat ik überhaupt kon turnen weg. Ik wil niet zeggen dat ik ooit de top bereikt zou hebben als mijn mindset beter was, daar komt ook een beetje geluk en een hoop talent bij kijken, maar ik was ongetwijfeld verder gekomen dan nu. Ik was blijven trainen en blijven proberen, ik zou bij tegenslagen gezocht hebben naar andere mogelijkheden om toch tot de perfecte salto over de kast te komen en ik zou vooral niet zomaar opgegeven hebben.

Hoera, een fout!

Dit principe heb ik vaker in mijn leven gezien. Niet alleen gebeurt het regelmatig dat ik in het begin al niet in mijn kunnen geloof, vaak gaat het beetje geloof dat er al is na één fout helemaal weg. Ik geef inmiddels niet snel meer op (in tegendeel, ik ben een meester in het forceren met brute kracht, iets wat ook niet getuigd van een vorm van vertrouwen), maar ik kan mezelf verschrikkelijk op de kop geven als dingen niet lukken. Alsof het gaat om een soort alles of niets. “I want it all and I want it now” is niet voor niks een tekst van een liedje van Muse wat ik heel hard kan meezingen. Toen ik Felix ontmoete, wilde ik het liefst meteen vloeiend Duits met zijn vrienden en familie kunnen praten, of niks. Ik schaamde me dood voor mijn Duits en was er vol van overtuigd dat het me nooit zou lukken het goed te kunnen spreken. Bij elke fout waar mensen om moesten lachen, kon ik wel door de grond zakken (geloof me, mensen kijken je heel raar aan wanneer je zegt je tenen te gaan poetsen als je eigenlijk een reinigingsbeurt van je gebit bedoelt). Toch merk ik dat ik de laatste jaren aan het veranderen ben. Ik zie steeds meer kansen en steeds minder beren. Zelfs mijn ziekte nu zie ik als een kans om vooruit te komen. Ik heb geleerd dat het ok en soms zelfs fijn is om fouten te maken, ze zorgen er voor dat ik mijn manier om mijn doel te bereiken nog eens evalueer. Zit ik nog steeds op de goede weg? Aan het doel zelf verander ik alleen wat wanneer ik merk dat het echt onrealistisch, als dat niet het geval is blijf ik erin geloven.

Iedere stadium van een boom is nodig om te kunnen oogsten

Groeien doet soms zeer, maar is ook heel mooi. Wat zou het saai zijn als het zaadje dat je in de grond stopt na 10 seconden al een volgroeide boom zou zijn. Alle stappen de de boom zet om volwassen te worden zijn mooi, van het eerste groene kopje dat uit de aarde steekt, tot de eerste blaadjes. Soms moet de boom gesnoeid worden, zodat hij weer alle ruimte krijgt om verder te groeien en uiteindelijk bloesem te vormen. Dat kan jaren duren en de eerste keren draagt je boom misschien maar een paar vruchtjes, maar uiteindelijk zul je eens een keer flink kunnen oogsten. En elk jaar zal je boom weer verschillende stadia doormaken, die net weer een beetje anders verlopen dan het jaar ervoor. Maar het is je boom uiteindelijk gelukt om te worden wat hij wilde en elk stapje dat hij daarvoor deed was nuttig daarvoor.

Vier je successen en succesjes!

Zo werkt het ook met je eigen doelen. Als je gelooft dat je dingen kunt bereiken, daar alles voor doet, niet opgeeft, soms je doelen bijstelt en elk tussendoel viert, dan kun je veel bereiken. Of het nu om grote of kleine dingen gaat, niet alles kan altijd meteen en ook niet alles kan altijd gemakkelijk. Soms moet je andere dingen opgeven, soms moet je een tandje bijzetten of juist de boel een beetje meer laten gaan, soms zul je de fout in gaan en kan alles voor niks lijken, maar als je geloof houdt in je einddoel, zijn de dingen die misgaan enkel noodzakelijke hindernissen waar je overheen moet om je doel te bereiken. Belangrijker is dat je je niet enkel op die dingen focust die niet lukken, maar juist op de dingen die wel lukken. Kijk dus niet enkel naar waarom je een doel niet zou halen, maar juist waarom wel! Wat zorgt ervoor dat jij straks Anna Karenina in het Russisch uit kunt lezen, de 5 km van de Marikenloop uitloopt, minder sorry zegt, promotie op je werk maakt, een succesvol veganistisch restaurant runt, of… (vul je doel maar in)? Wat zijn de kleine succesjes die je onderweg al gehad hebt? Van het uit je hoofd geleerd hebben van enkele letters uit het cyrillische schrift tot het koken van een maaltijd waar je partner maar liefst 3x van op wil scheppen, alles hoe klein het ook is, is een stadium uit jouw groeiproces. En hoewel je de rest van de letters van het cyrillisch schrift nog niet kent en bij het volgende gerecht dat je uitprobeert het brandalarm afgaat, heb je dat ene succesje al mooi gehad.

Ik denk niet dat het leven volledig maakbaar is (bepaalde talenten zijn nu eenmaal wel of niet aangeboren en je gezondheid is ook niet altijd even beïnvloedbaar), maar ik denk dat er heel veel punten zijn waar je zelf wel wat aan kunt doen. Of het nu gaat om persoonlijke ontwikkeling, vaardigheden die je wilt leren of resultaten die je wilt behalen, ik denk dat een “wir schaffen das”-mentaliteit nooit weg is. Door geloof te hebben in jezelf en je doel, de kleine succesjes te vieren en het proces naar het einddoel te zien als een prachtige weg waar je van kunt genieten en waarvan je de route aan kunt passen naar gelang de omstandigheden, dan denk ik dat je niet alleen veel meer plezier hebt in het leven, maar dat ook het behalen van je doelen gemakkelijker gaat (al is het maar het gevoel dat dat zo is). En misschien doe je er jaren over, of zelfs je hele leven, of heb je je doel inmiddels al 10 keer bijgesteld, maar uiteindelijk komt er een moment dat je kunt zeggen: “ich habe das geschafft!”

(Visited 199 times, 1 visits today)

Wat je misschien ook wel interessant vindt:

6 reacties op “Wir schaffen das! | Waarom een beetje meer Angela je goed zal doen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *