Wees blank en mannelijk en everything will be all right?

Een nerd-bril, een mannenshirt en lippenstift op veganistische dame met ADHD. Why not?
Een nerd-bril, een mannenshirt en lippenstift op een veganistische dame met ADHD. Why not? Buiten het hokje zijn de mogelijkheden eindeloos.

Ik weet het moment dat ik borsten kreeg nog goed, of nouja borsten… het waren vooral jeukende tepeltjes met de grootte van een uit de kluitengewassen erwt, maar voldoende om me met een rood hoofd van schaamte om te draaien onder de douche na de korfbaltraining. Ik haatte ze, wilde helemaal niet evolueren tot een vrouwenlichaam waar ik me niet in thuis zou voelen. Ik wilde mezelf blijven, van het vrouwelijk geslacht, maar zonder grote nadruk daarop. Als ik mijn pyjama aantrok ’s avonds streek ik regelmatig even langs mijn heupen. Ik had ergens in mijn kinderencyclopedie gelezen dat je in de puberteit als meisje ook bredere heupen kon verwachten en hoopte dat ik door elke avond daar een beetje op te kloppen en drukken kon voorkomen dat dat bij mij zou gebeuren. En mijn gebeden werden verhoord, wat die heupen betreft dan… die zijn nooit veel groter gegroeid dan een kindermaatje, maar moeder natuur verkeerde duidelijk in een sarcastische bui en vond het schijnbaar wel nodig mij een voorgevel te bezorgen die het noodzakelijk maakte om van mijn schamele kleedgeld veel te dure bh’s te kopen in de plaatselijke grote-maten-lingerie-winkel.

Ik was 13 toen ik een jongen wilde zijn en droomde van doorbreken bij Feyenoord

Op mijn 13e wilde ik niets liever dan een jongen worden. Ik droeg wijde kleding van de jongensafdeling, fantaseerde erover om mijn lange haar af te knippen en droomde ervan om als voetballer door te breken bij Feyenoord. Mijn kamer hing vol met voetbalposters en op school liep ik temidden van Ajax-fans trots in mijn Feyenoord-shirt (in formaat jurk) mét handtekening van Van Hooijdonk. Rijp voor de transgender-kliniek zou je denken, maar dat was helemaal niet wat er speelde en dat zouden ze daar, als ik er ooit zou zijn gekomen, snel genoeg door hebben gehad. Mijn grootste verlangen was namelijk niet om staand van de kade in één van de Meppeler grachten te kunnen plassen of om het scheerapparaat van m’n vader te kunnen lenen om m’n puberale donssnor af te scheren. Nee, ik wilde op zondagavond met het bord op schoot naar de samenvattingen van de Eredivisie kunnen kijken zonder opmerkingen daarover te krijgen, ik wilde stoere broeken met afgetrapte sneakers dragen, headbangen tot mijn hoofd eraf zou vallen, schelden totdat het poëtisch wordt, boeken lezen over stoere ridders in plaats van over knappe prinsessen, websites bouwen met ingewikkelde codes, sport tot religie verklaren en vooral heel slim, stoer en ambitieus gevonden worden. En ergens had ik het idee opgevat dat mijn vrouwenlichaam me daarbij in de weg zou zitten. Als ik op de trein stond te wachten, fluisterden dames in ondergoed met een zwoele blik op billboards me toe dat je als vrouw vooral op aarde bent om het andere geslacht te behagen met je in push-up bh’s verpakte borsten en je slanke buik. En op tv zag ik brave en welbespraakte dames rondlopen in strakke kleding op ongemakkelijk hoge hakken, terwijl de mannen lekker de rebel uit mochten hangen, stoere dingen deden en slimme dingen zeiden die serieus genomen werden. Geen wonder dat ik liever bij die laatste groep wilde horen!

Hoe voelt een 13-jarige van nu zich in deze steeds racistischer en seksistischer wordende samenleving?

Inmiddels weet ik dat het heel bevrijdend voelt om lekker niet te doen wat er van je verwacht wordt en mezelf los te breken van alle ketens die me van binnen of buiten een hokje worden opgelegd. Toch vind ook ik het best prettig om bij een groep te kunnen horen en ik vind het heel verdrietig dat ik me vroeger niet met de groep “vrouwen” kon associëren. En ook al voelt het tegenwoordig heel anders en ben ik blij om een vrouw te zijn, de ergenis over de vooroordelen en verwachtingen die er over bepaalde groepen bewust uitgesproken of onbewust uitgedragen worden bestaat bij mij nog steeds. Ik schrik heel erg van het feit dat iemand die zulke nare uitspraken kan doen over groepen mensen (vrouwen, moslims, Latino’s etc.) als Donald Trump, door mensen gekozen kan worden als hun president. Ik schrik ook van het gejuich om de “minder, minder”-uitspraak van Wilders, de racistische plaatjes die ik op Facebook voorbij zie komen bij de Zwarte Piet-discussie en van het feit dat er liedjes gemaakt worden met “daar moet een piemel in” en “wie zeurt die krijgt een beurt” zodra een vrouw een impopulaire mening verkondigt. Ik word verdrietig bij het idee dat de samenleving momenteel vooral uit lijkt te dragen dat je maar het best een blanke man kunt zijn. Ik krijg het idee dat het er bepaald niet beter op geworden is dan toen ik 13 was. Wat moeten meiden van die leeftijd nu denken? Of jongens van Marokkaanse afkomst, kinderen met een kleurtje, meiden die voor het eerst verliefd worden… op hun beste vriendin? Wat wordt er van die kinderen verwacht? Dat ze zich moeten gaan voegen naar het beeld wat er van hun subgroep geschapen wordt? Of moeten ze allemaal maar wensen dat ze behoorden tot het dominante geslacht of de dominante huidskleur, zoals mijn dertienjarige ik en de tienjarige variant van één van mijn donkere collega’s die me onlangs vertelde dat ze vroeger de wens had blank te willen zijn?

Buiten het hokje zijn de mogelijkheden eindeloos!

Alsjeblieft, laten we voor onszelf en voor alle kinderen in deze wereld vooral onszelf zijn. En daarbij hoeven we echt niet op de politiek, de reclamemakers of de media te wachten. Wij zijn de samenleving en het straatbeeld. Laten we gloreren in onze diversiteit. Durf jezelf te zijn! Voel je verbonden met elkaar, maar laat nooit van binnen of buiten je groep druk uitoefenen op hoe jij je leven wilt leven. Makkelijk is het niet, want het voelt heel kwetsbaar om authentiek te zijn, maar uiteindelijk is er niks krachtigers dan dat. Durf te spreken en te luisteren. Accepteer onenigheid, maar wees intolerant tegen intolerantie. Van het horen van andere meningen kun je alleen maar een rijker mens worden. Van racisme, seksisme en speciesisme wordt niemand beter. Ik voer sinds kort een zero tolerance-beleid op facebook. Racisme en vrouwonvriendelijk gedrag worden beloond met een heuse ontvriending. En sinds ik heb ontdekt dat er op de mannenafdeling vaak kleding ligt die veel beter bij mijn smaak aansluit, laat ik me ook door de winkel niet meer vertellen welke kleding officieel voor mij als vrouw geschikt zou moeten zijn. Die beperkingen zitten enkel in je hoofd, zodra je die los laat, ben je vrij om te kiezen. Je hoeft namelijk echt geen hermafrodiet te zijn om als een wervelwind door de hele winkel te razen. En ook matenlabeltjes zijn geen doktersrecept. Een trui maat XL laat zich ook prima door mijn smalle taille dragen wanneer ik ‘m mooi vind staan. Ik durf nog niet op alle punten mezelf te zijn (soms weet ik ook niet eens wie ik nu eigenlijk ben), maar ik raak door de verhardende samenleving alleen nog meer ervan overtuigd dat het belangrijk is om juist de diversiteit te omarmen en radicaal mezelf te leren zijn. Zowel voor mezelf, als ook voor alle 13-jarige jongens en meisjes van nu, wil ik laten zien hoe geweldig het is om je leven op je eigen manier te leiden, bijvoorbeeld als ADHD-hebbende, veganistische, voetballiefhebbende, mannenkledingdragende vrouw. Daar hoort ook het moment bij dat ik weer eens de I-have-big-boobs-and-I-cannot-lie plaatselijke grote bh-maten winkel binnen moet lopen om veel te veel geld neer te tellen om mijn flink uit de kluiten gewassen erwten te voorzien van een praktisch stukje stof.

Wat je misschien ook wel interessant vindt:

8 reacties op “Wees blank en mannelijk en everything will be all right?

  1. Whahaha die laatste zin! Maar serieus, wat je zegt is helemaal waar… We worden steeds intoleranter; liefde, acceptatie en
    gewoon een beetje kindness zijn ver te zoeken tegenwoordig, en mensen die het prediken worden uitgemaakt voor linkse
    hippies die hun prioriteiten verkeerd hebben. Stel je voor dat je iemand de hand reikt zonder er iets voor terug te verwachten!
    Stel je voor dat je iemand accepteert zoals hij/zij is en vrienden wordt! Daar kunnen we echt niet aan beginnen hoor. Ik vind het
    dieptriest, en we moeten ons met zijn allen in een hoekje gaan zitten schamen als Westerse “samenleving”. Ik ben blij dat je dit
    soort dingen opschrijft.

    1. Ja erg he! Het is zo jammer dat mensen steeds minder de verbinding met elkaar zoeken en ook hun eigen zachte, gewetensvolle kant verwaarlozen. Het is prima om het met elkaar oneens te zijn, maar intolerantie is gewoon niet ok.

  2. Dank je wel voor dit artikel, Selma! Zo zie
    ik het ook. Het lijkt wel alsof alles wat je
    als kind leerde dat goed was (aardig zijn
    voor elkaar, samen delen, elkaar helpen)
    opeens niet meer goed is. Dat je daarom
    een linkse, politiek correcte huilebalk bent.
    Daar snap ik echt helemaal niks van. Ik ga
    denk ik ook maar een zero tolerance beleid
    voeren op Facebook…

    1. Dat zero tolerance beleid voelt heel bevrijdend! Ik kan het echt aanraden! Mensen met een andere mening dan ik kunnen natuurlijk gewoon vrienden blijven, dat vind ik juist wel interessant, maar zodra mensen intolerant worden (racistisch of seksistisch), dan beantwoord ik dat ook met intolerantie. Ik werd er zo verdrietig van! Helaas weet ik dat het racisme en seksisme bij die mensen nog steeds hoogtij viert (alleen dan nu buiten mijn zicht), maar ik weet ook niet goed wat ik er anders tegen kan doen… (er met ze over in gesprek gaan, wat ik wel heb geprobeerd wordt inderdaad afgedaan als politiek correcte, elitaire, arrogantie) in ieder geval maakt het me nu niet meer van slag.

      1. Inderdaad, het is zo moeilijk er met
        mensen over te praten; ze roepen
        meteen dat je een softie bent ofzo. Ik
        heb dit artikel op mijn Facebook
        gedeeld. Grappig, over sommige
        dingen zit ik erg te piekeren, maar
        dan kan ik er geen woorden voor
        vinden en dan schrijf jij er een
        artikel over. Dat is echt fijn 🙂

        1. Wat lief <3 en wat leuk te horen dat mijn artikelen zo goed aansluiten op wat er ook bij jou in je hoofd speelt! Voor mij is mijn blog ook echt een plekje om sommige dingen die in mijn hoofd zitten te verwoorden, er over na te denken en daarmee ook soort van te kunnen parkeren.

  3. Heel goed artikel, grappig en heel diepgaand tegelijk. Ik vind het verhaal erg herkenbaar. Ook ik wilde als kind liever geen vrouw
    zijn. Ook geen man trouwens, ik wilde graag ‘onzijdig’ zijn. Mijn stijl is altijd iets tussen man en vrouw in geweest. Ik heb
    overigens niet het probleem gehad van de ‘big boobs’ maar daarentegen heb ik weer fikse heupen.
    Wees vooral jezelf; ik vind het heel knap dat je je zo aan de hokjes weet te ontworstelen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *