Levenslessen van de Olympische Spelen | Presteren naar potentie

Sport

De Olympische spelen zijn weer afgelopen, maar wat heb ik er van genoten! Sinds ik intensief bezig ben met persoonlijke ontwikkeling, merk ik dat ik niet alleen het sporten zelf geweldig vind om naar te kijken, maar juist vaak ook de interviews na afloop. Voorheen vond ik dat gelul over sport maar onzinnig. Al dat eindeloze geanalyseer over waarom de tegenstander net een beetje beter een bal tussen drie latjes kon werken, lekker belangrijk! En nog steeds kan ik van dat soort geklets niet warm worden, maar waar ik wel warm van word, zijn de interviews met de sporters zelf: over de beleving van hun overwinning of nederlaag, hoe ze zich mentaal hebben voorbereid op hun succes en hun beweegredenen. Van de manier waarop ze het zeggen, tot de dingen die ze proberen te verbergen, als een soort amateurpsycholoog probeer ik voor de tv om de psyche van zo’n sporter te ontleden.

Ik heb veel juweeltjes voorbij zien komen (van een altijd positieve atleet Churandy Martina, tot wielrenster Annemiek van Vleuten die op een prachtige manier met haar teleurstelling omging nadat ze haar kans op goud verspeelde met een ernstige valpartij), maar één ding dat in meerdere interviews met (oud-)sporters naar voren kwam en me erg is bijgebleven, is het concept “presteren naar potentie” ofwel, eruit halen wat er nu, op dit moment gevoelsmatig inzit (dus rekening houdend met blessures, te druk schema voorafgaand aan de wedstrijd etc. etc.). Hoewel eigenlijk alle sporters voor een medaille gingen (uiteraard het liefst in de kleur goud), bleken vaak niet de tegenstanders een rol te spelen, maar leek bij de mate waarin men om kon gaan met een verlies (of winst) vooral het presteren naar eigen kunnen op dat moment belangrijk te zijn. Vaak kwam de balans ter sprake die je daarvoor nodig hebt, tussen ontspanning en inspanning. Zodra het geforceerd willen winnen de overhand krijgt, dan is de flow zoek. Maar zodra de sporter echt presteert naar potentie, dan voelt hij dat en dat voelt magisch.

Zelf heb ik het ook wel eens ervaren, dat ik merkte dat de dingen precies zo liepen als waartoe ik in staat ben. Dat je voelt: zo is het goed. Op die momenten forceer je niks, maar omdat dat meestal wel mijn gebruikelijke state of mind is, dacht ik dat die andere momenten gewoon een kwestie van geluk waren. Toch kreeg ik de indruk dat die sporters juist die balans telkens proberen te vinden. Een balans tussen doelgerichtheid en zijn in het moment.

Wat ik me trouwens ook afvroeg bij “presteren naar potentie”: wat als je veel potenties hebt, moet je ze dan ook allemaal gebruiken? Oftewel, moet je ook altijd doen wat je kunt. Ik zag dat de sporters daar heel verschillend mee omgingen, sommigen hadden zich bijvoorbeeld voor extreem veel verschillende wielerwedstrijden ingeschreven gedurende de afgelopen paar jaar, anderen kozen er juist voor om zich steeds meer te gaan specialiseren. Ik merk aan mezelf dat ik de afgelopen jaren altijd het idee heb gehad dat ik ook moest doen wat ik kon. Ik ben na het VWO naar de universiteit gegaan, omdat ik vond dat ik dat moest doen, omdat ik het kon (terwijl ik me uiteindelijk als doener veel meer thuis voelde op het HBO, ondanks heel hoge cijfers op de uni). Ook heb ik me regelmatig ongelukkig gevoeld over het feit dat ik maar 15 uur per week werk als logopedist, terwijl ik in een andere baan misschien veel meer zou kunnen werken en een veel hoger aanzien zou hebben. Oftewel, ik vond dat ik niet presteerde naar wat ik zou kunnen. Inmiddels begin ik hier een beetje op terug te komen. Ik denk dat in alles een uitdaging gevonden kan worden en dat het altijd maar doen van dingen omdat het kan, niet per se gelukkiger maakt. Ik denk dat het belangrijker is om te kijken naar de dingen die je echt wilt. Pas dan kun je die ontspanning vinden en echt presteren naar potentie om dat magische gevoel van “YEAH! Dit gaat zoals het nu zou moeten gaan!” te ervaren. De succesvolste sporters zijn denk ik niet degenen met enkel een ijzeren wil, maar juist degenen met een gouden wil… de mensen die passie hebben voor wat ze doen, die talent hebben en alles uit dat talent kunnen halen doordat ze daar een intrinsieke motivatie voor hebben. En dat is iets wat in het leven ook belangrijk is. Niet doen wat je kunt omdat je het kunt, maar doen wat je wil en vervolgens vanuit ontspanning doen wat je op dat moment kunt.

Hebben jullie ook zo genoten van de Olympische Spelen? Wat zijn de lessen die jij van sporters hebt geleerd?

Wat je misschien ook wel interessant vindt:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *