Langzaam zal ze leven, in de gloria!

Douwe
Zoals je kunt zien aan alle haren op de stoel, neemt Douwe hier uitgebreid de tijd voor!

‘Zuster, zuster! Is mijn haar al gedaan?’ Mevrouw Z. kijkt me vragend aan. ‘Ik zal even voor u kijken.’ Voor de 3e keer kijk ik naar haar achterhoofd, waar haar haar keurig opgestoken zit in een rol. ‘Ja hoor, het ziet er weer tip top uit. Ik zal even een foto maken, dan kunt u het zelf ook zien.’ Tevreden kijkt ze naar het schermpje van mijn telefoon. Zo dat is ook weer geregeld denk ik, maar na een minuut of 10 hoor ik haar weer. ‘Zuster, mijn haar is nog niet gedaan!’ Ik laat haar weer de foto zien en besluit een briefje te schrijven. “Wat zit uw haar prachtig!” schrijf ik erop. Ik leg hem naast haar kop thee en het werkt, de rest van de ochtend zit mevrouw tevreden uit het raam te kijken.

Gooi die thee maar in de prullenbak en het zakje in de goot!

Soms zou ik bijna denken dat ik ook dat soort briefjes voor mezelf zou moeten gaan schrijven. Met mijn 27 jaar mag ik dan hopelijk nog een hele tijd voor me hebben voordat er een jong logopedistje een foto maakt van mijn opgestoken grijze lokken, maar soms lijkt het wel alsof die 2 getallen in de verkeerde volgorde staan en ik bijna rijp ben om ook in een verpleeghuis geparkeerd te worden. Al bellend ben ik er namelijk al eens in geslaagd om een pot oude thee in de prullenbak leeg te kieperen en het zakje in de gootsteen te gooien. En een dag voordat we gingen verhuizen, liet ik mijn fiets achter op een metrostation in Rotterdam, met de sleutel nog in het slot. Een paar dagen later bleek hij er wonder boven wonder nog te staan. Waarbij ik er overigens nog niet helemaal uit ben of dit nu geluk hebben was, of een regelrechte belediging aan mijn fiets. Wat me ook regelmatig overkomt, is dat ik niet meer weet of ik de ramen nu dicht had gedaan of niet. Eenmaal buiten kijk ik daarom regelmatig nog even omhoog, beseffende dat ik inderdaad de ramen dicht heb gedaan en dus de handeling die ik uitgevoerd heb helemaal kwijt ben in mijn geheugen.

Leven als een auto die met 120 km per uur door een woonwijk rijdt

Het gekke is dat bovenstaande sinds ik de ziekte van pfeiffer heb niet meer voorgekomen is. Niet omdat die ziekte nu zo ontzettend bevorderlijk is voor je brein, maar wel omdat je leven ineens een paar versnellingen teruggeschakeld wordt. Nu ik eindelijk weer wat op krachten begin te komen en stukje bij beetje mijn oude leven weer oppak, merk ik hoe belachelijk veel ik deed en ook hoe snel ik het allemaal ook nog eens wilde doen. Ik heb het gevoel alsof ik met 120 km per uur door een woonwijk reed en daarbij niet alleen katten en spelende kinderen moest ontwijken, maar dat ik na afloop ook nog eens gevraagd werd of ik de blauwe sticker op de brievenbus had gespot. Oh en dat allemaal in een studio met 100 warme lampen, een fluisterend 500-koppig publiek en een presentator die maar blijft doorzeuren “Weet je zeker dat het antwoord c is, je kunt nu nog veranderen. Eén fout antwoord en je gaat naar huis met n-u-l euro.”

Ik heet geen Dafne

Als ik niet uitkijk, dan kom ik dadelijk weer in dat circus terecht. Nu ik weer aan de beterende hand ben, lijkt dat deel van mijn hoofd dat denkt dat ik Dafne heet en terechtgekomen ben in de Olympische 100 meter steeds harder aan me te gaan trekken. Snelheid, adrenaline, prikkels en vooral heel veel moeten moeten. Want stel je voor dat ik niks meer van mezelf zou moeten? Toch lijkt er tijdens mijn ziekte ook een nieuw zaadje gezaaid te zijn dat nu voorzichtig begint te kiemen: waarom toch altijd meegaan in die wervelwind, wanneer je dingen ook met rust en aandacht kunt doen? Ik heb nu ervaren dat het juist heel prettig is om niet opgejaagd te worden, om langzaam te leven en in het moment te zijn. Wat kan het heerlijk zijn om ergens echt de tijd voor te nemen, op te gaan in waar je mee bezig bent en onbewust in je hoofd duizend briefjes te schrijven met alles wat je wilt onthouden.

Natuurlijk zullen er altijd dingen zijn die wel even snel moeten, maar als je ergens in jezelf telkens weer terug kunt keren naar die rust… hoe mooi zou dat zijn! Ik heb me voorgenomen om op zoek te gaan naar dat rustpunt, die blauwe hemel boven die wolken die op een stormachtig tempo voorbij jagen. Ik ben sinds een paar dagen begonnen met mediteren en probeer meer rustpunten in mijn agenda in te bouwen. Ook probeer ik mijn taken op een dag te verminderen en de taken die ik doe meer tijd te geven. Het zou kunnen dat er op Kmkmmr vanaf nu wat minder artikelen per week komen, op zoek naar mijn nieuwe regelmaat. Nu zit ik dagelijks in korte tijd haastig artikelen te typen. Ik wil echter naar een systeem waarbij ik niet meer elke dag blog, maar waarbij ik wel meer tijd achterelkaar voor Kmkmmr inplan (want zeg ook eerlijk, jij kunt toch ook niet iedere dag op al je favoriete blogs de nieuwe artikelen bijhouden). Ik moet het allemaal nog even uitvogelen, maar je weet het he… mocht je me missen en denken dat ik begin te lijden aan kmkmmr-dementie, dan kun je me altijd een briefje schrijven 😉 .

(Visited 212 times, 1 visits today)

Wat je misschien ook wel interessant vindt:

4 reacties op “Langzaam zal ze leven, in de gloria!

  1. Wat een mooie blog, zo herkenbaar ook en wat superfijn dat je dat zo voor jezelf kunt doen. Heel goed! Vind het heel inspirerend
    van je dat het ziek zijn je ook zo veel mooie dingen oplevert. Dat is zo cliché maar toch. Heel tof! YOU GO GIRL! <3

    1. Langzaam leven kan ik echt iedereen aanraden, maar zeker als je overspannen bent geweest! Dan heb je gewoon echt teveel van jezelf gevraagd en is het wel zo verstandig om ontspanning, rust en aandacht in te blijven bouwen in je dagen. Fijn dat jij ook enthousiast bent over langzaam leven! Ik hoop dat het ervoor zorgt dat je een tweede overspannenheid kunt voorkomen <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *