Hoe kom je dáár nu weer bij dan? | Mijn weg naar veganisme

Selma

Dat ik ooit veganist zou worden, had ik tot een paar jaar geleden niet voor mogelijk gehouden. Ik moest er namelijk echt niks van weten! Azijnpissende, bleke, aanstellerige, betwetende hipsters. Dat waren het. En daar associeerde ik mezelf natuurlijk niet mee. Vegan dat werd je vooral omdat het interessant was om tegen anderen te zeggen, picky te kunnen doen en je heel wat beter te voelen dan de rest van de wereldbevolking. Inmiddels weet ik wel beter, maar tot een jaar of 2 geleden dacht ik er echt zo over.

Flexitariër voordat het woord bestond

Ik ben opgevoed met de gedachte dat vlees niet perse nodig is om gezond te eten en dat al die dierlijke producten niet heel goed voor het milieu zijn. Toch aten wij thuis niet 100% vegetarisch. Ik at vlees op brood en ik denk dat ik zo’n 2x per week iets anders at ’s avonds dan vlees of vis. Als student heb ik dit doorgetrokken en later ging ik steeds minder vlees eten. Waarom weet ik eigenlijk niet eens, maar ik voelde me er prettiger bij.

Wat een aanstellerij!

Als kind had ik al wel eens van veganisme gehoord. Mijn moeder sprak er weleens wat afkeurend over. Met name het feit dat veganisten geen wollen kleren en leren schoenen droegen vond ze maar raar. Als lerares textiele werkvormen vond ze de kwaliteit van stoffen erg belangrijk en synthetische materialen vond ze maar niks. Pas toen ik mijn huidige vriend had leren kennen, begon ik echt een mening te vormen over veganisme. Hij woonde de eerste tijd van onze relatie in Duitsland en had daar een huisgenoot die veganist werd. Het was echt zo’n hip type, dat iedere zoveel maanden weer met iets nieuws aan kwam zetten. Ze rookte meerdere sigaretten per dag, maar beweerde vervolgens dat ze zo gezond mogelijk wilde leven en daarom veganist was geworden. Bij alles wat ze maakte, moest heel duidelijk genoemd worden dat het veganistisch was. Alsof de prestatie van hetgeen ze gekookt had daardoor nog groter was. Ik vond het maar aanstellerij en hypocriet. Ik nam me voor om me niet met dat soort types in te laten.

Een arts die haar eigen patiënten eet, maar mij de ogen deed openen

Een aantal jaar later sprak ik eens met een vriendin van mij die als veearts werkt. Zij komt dagelijks op boerderijen en kon mij vertellen dat ik door enkel biologische vlees en zuivelproducten te kopen absoluut niet bijdroeg aan een beter milieu of een beter welzijn voor de dieren. Zij deed mij eigenlijk de ogen openen voor de praatjes die ik mezelf vertelde om me beter te voelen over mijn consumptie van dierlijke producten. Zelf had ze er geen moeite mee haar patiënten te eten, maar ze gaf aan dat ze heel goed kon begrijpen dat anderen daar wel moeite mee hadden. Volgens haar was vegetarisme echter hypocriet, omdat vegetariërs volgens haar bewust of onbewust niet wilden kijken naar de moordpartij onder hanenkuikentjes en stierenkalfjes die voor eieren en melk geboren moeten worden, maar verder geen enkel nut hebben. Ik begon eindelijk echt na te denken over dierenleed en probeerde me objectief te informeren. Dat betekende dat ik afstapte van de gedachte dat biologisch vlees beter was. Milieutechnisch was vlees uit de reguliere sector zelfs beter en qua dierenwelzijn ontliepen de twee elkaar ook nauwelijks. Ik ging vlees uit de reguliere veeteelt kopen bij de slager (niet meer uit de supermarkt, want dat was volgens mijn vriendin sowieso niet ok), maar ergens voelde ik me er toch onprettig bij. Het bleef een dood dier waar ik voor betaalde en wat ik vervolgens in een bebloed zakje in mijn tas stak.

Evolutie, revolutie

Toen ik er anderhalf jaar geleden achterkwam dat ik behoorlijk ernstig lactoseintolerant bleek te zijn, was ik al bijna 100% vegetariër. Ik noemde mezelf nog niet zo, maar eigenlijk was ik het wel. Op een druilerige zondagmorgen was één van de katten op mijn schoot gesprongen en ik begon me af te vragen waarom ik wel vond dat ik een koe dood mocht maken als zij een gelukkig leven had gehad, maar dat ik mijn katten (die duidelijk ook een gelukkig leven hadden) geen haar wilde krenken. Ik vond het oneerlijk en terwijl ik mijn kat nog een dikke knuffel gaf (“Ik zou jou toch ook nooit eten, moppie!”), besloot ik dat ik geen vlees meer hoefde. Maar als lactoseintolerante vegetariër, begon ik toch steeds meer te lijken op mijn schrikbeeld: een veganist. Het leek mij daarom geen slecht idee om me eens meer over veganisme te laten informeren. Ik was vooral bang dat ik een ernstig tekort aan van alles en nog wat op zou lopen. Gelukkig was er net een boek van de hand van een diëtiste in spé verschenen: De Vegarevolutie. Ik schafte het boek aan en al lezende kwam ik erachter dat veganisme eigenlijk niet het probleem was, maar de oplossing voor veel dingen. Eigenlijk deelde ik alle idealen al en de praktijk ook al voor een deel. Het boek was fijn geschreven en wetenschappelijk gefundeerd. Ik kon eigenlijk niet meer terug: ik was bekeerd tot de religie van de heilige tofu, met De Vegarevolutie als mijn bijbel. Het duurde nog een half jaar en een Vegan Challenge voordat ik me comfortabel genoeg voelde om mijn nieuwe manier van leven helemaal in te zetten en ook aan de buitenwereld te laten weten hoe ik nu in het leven stond, maar ik heb er nooit spijt van gehad dat ik een azijnpissende, bleke, aanstellerige, betwetende hipster veganist ben geworden. De enige spijt die ik heb, is dat ik het niet eerder heb overwogen. Ik heb me nooit beter gevoeld dan nu. Het klopt gewoon. Mijn idealen en de uitvoering zijn eindelijk met elkaar in balans. Toch reken ik mezelf er niet op af dat ik zo lang vlees heb gegeten of zelfs uitgesproken tegen veganisme was. Ik had mijn eigen weg om hier te komen, maar ik ben er gekomen. Net zoals ik in dit geval mild tegenover mezelf kan zijn, kan ik dat ook naar anderen. Ieder bewandelt zijn eigen weg naar een leven dat past binnen zijn of haar idealen. Ik sta ondertussen langs de zijlijn en zal cheerleaden zoveel als nodig.

Wat je misschien ook wel interessant vindt:

14 reacties op “Hoe kom je dáár nu weer bij dan? | Mijn weg naar veganisme

  1. Ontzettend mooi om te lezen. Ik ben zelf momenteel ook veel aan het lezen over hoe melk bijvoorbeeld tot stand komt. Dacht
    altijd ‘niks mis met melk, een koe geeft het toch gewoon’. Noooou think again. Nadat ik een stuk van lisagoesvegan over
    melkproductie heb gelezen schrok ik toch behoorlijk.

  2. Oo jeetje dit soort dingen vind ik altijd zo heftig! En dan heb ik het dus vooral over dieren eten, ze zien als een product in plaatst
    van een ziel en dat soort dingen. Heel fijn dat jij dat zo hebt gevonden, daar kan ik zo blij van worden! Dat je helemaal gevonden
    hebt wat bij jou past is echt ultiem, ik haal daar zelf ook veel energie uit 🙂 Ergens voel ik me wel schuldig met de melk en eieren
    die ik af en toe eet maar, oo ik ga toch wel even kijken bij Lisa goes vegan. Blijf voorlopig even bij de sojamelk 🙂

    1. Melk en eieren schrappen was voor mij dus ook de laatste stap, maar toen ik meer begon te lezen over de herkomst van die producten, wist ik gewoon dat ik er echt niet mee door kon gaan zonder gewetenswroeging. Ik moest vervolgens wel even wat moed verzamelen om ook echt die laatste stap te durven zetten, want ik was bang dat ik het niet zou kunnen, maar dat valt dus allemaal reuze mee! Ik ben heel, heel, heel erg blij met mijn keuze! Wat heb jij nodig om je minder schuldig te hoeven voelen?

      1. Goede vraag! Ik denk niet per se iets. Ik ben vegetarisch gaan eten omdat ik – naast dat ik het verschrikkelijk vind om een
        dier als product te zien – niet zo van vlees genoot. Sommige mensen houden echt van vlees eten en eerlijk gezegd, had ik
        dat gewoon niet. Niet zo in ieder geval. Gehakt in je gerecht doen omdat het op het recept staat, kip eten maar weinig
        bewust zijn van hoe het eigenlijk smaak. Op een gegeven moment at ik al bijna geen vlees meer, toen heb ik het maar een
        naam gegeven. De intentie is dus vooral dat ik het mooi vind als je werkelijk geniet van je vlees. En zo werkt het denk ik
        ook met eieren, of melk. Áls ik het dan eet, dan geniet ik er echt van.

  3. ”’De enige spijt die ik heb, is dat ik het niet eerder heb overwogen.” <– precies dit! Ik had even tijd nodig om te beseffen dat
    veganisme voor mij een hele logische keuze is, maar inmiddels wil ik echt niet meer anders.

  4. wat een fijn artikel! Ik dacht ook dat ik nooit zonder kaas zou kunnen, was echt kaasverslaafd, maar het gaat verrassend
    makkelijk en ik eet nu véél gevarieerder dan toen ik niog vegetariër was.

    1. Ik verbaas me er ook elke keer maar weer over hoe ontzettend gevarieerd ik nu eet. Ik dacht dat ik bijna niks meer kon eten toen ik veganist werd, maar dat is absoluut niet waar.

  5. Zo’n goed stuk Selma!! Ik kan me er helemaal in vinden. Ik kan er ook heel lang over praten, over dit soort dingen, de weg
    ernaartoe en de idealen van jezelf en die van andere. Maar ik hou het dit keer kort in de comment 🙂 Lijkt me ook leuk om er
    over te kletsen als we elkaar ooit weer zien. Wat ik nog wel wilde zeggen hier is, dat ik het geweldig vind dat je elke dag iets op
    je website plaatst! Ik denk dan elke keer: jeej, even op kmkmmr kijken!

    1. Oh wat lief dat je dat denkt <3 En het lijkt me heel gezellig om je weer eens te zien! Als ik weer beter ben, ben ik van plan om zo snel mogelijk weer te gaan hardlopen en dan wil ik natuurlijk ook weer mee doen met een event van de vegan runners! Kom jij ook weer naar de vegan runners?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *