Help! Deze veganistische nerd met ADHD wil normaal zijn!

Brillemans

In mijn hoofd is het altijd druk, maar momenteel lijkt het wel alsof mijn hersenen Sinterkerstnieuwjaar vieren en het is nog niet eens december. Vandaag dus een artikel met enkel het doel om mijn hoofd een beetje leger te maken. Mijn to-do lijstjes lopen namelijk weer eens over, mijn huis is een bende en ondertussen moet ik ook nog eens rekening houden met het feit dat ik nog altijd niet helemaal hersteld ben van de ziekte van pfeiffer. Eén punt is in ieder geval weer van de baan en dat is het uitzoeken van een bril. Mijn ogen bleken wat achteruit gegaan te zijn, waardoor ik als een soort innerlijke LuckyTV de ondertiteling van het journaal zelf begon in te vullen. Best grappig, maar niet op werk, waar ik als logopedist rapportages over bewoners moet lezen en schrijven. Het was nog niet dramatisch, maar het bezorgde me inmiddels wel hoofdpijn en nog meer vermoeidheid dan ik al had. Dus… tijd om de innerlijke nerd in mezelf tevreden te stellen en een bril op mijn neus te schuiven. Ik koos voor een klassiek model. Bij boekenmeisjes hoort immers een bibliotecaressen-look toch?

Na dit probleem getackled te hebben, voelde ik me in eerste instantie opgelucht. Weer een punt van mijn ellenlange lijst afgewerkt en daarnaast kwam ik erachter dat de bomen in Rotterdam gewoon ook blaadjes hebben, wauw! Toch stond ik vanochtend op met een gevoel van: Waarom kan ik niet één keer gewoon eens normaal zijn? Gewoon één dagje geen ADHD, een baan op één locatie met normale werktijden en een mooi salaris, normale ogen, sociaal niet al te awkward, de hele wereld veganistisch, geen last meer van mijn pols, geen middelbareschoolmeisjes-ziekte meer die mijn pogingen een volwassen leven te leiden saboteert (pfeiffer) en geen rij-angst meer om er eens een paar te noemen. Ik wil gewoon eens een keer niet de uitzondering op de regel hoeven te zijn.

Wij mensen zijn kuddedieren. Ga maar eens naar de supermarkt en kijk eens waar de mensen in de rij gaan staan. Meestal is dat niet bij Joris die zo gezellig in z’n uppie achter kassa 1 zit en waar je dus meteen aan de beurt bent, maar lopen de mensen allemaal achter elkaar aan om met z’n allen in de rij te gaan staan bij Fatima achter kassa 5. En nee, dat is niet omdat Fatima zo’n leuke, slimme meid is die ook nog eens lekker ruikt, of omdat Fatima zo’n harde werkster is (wat ze allemaal ongetwijfeld is), maar omdat er één iemand is geweest die daar is gaan staan, waarop de rest diegene gewoon blind gevolgd is. Ok, niet iedereen functioneert zo in de supermarkt (ikzelf zoek het liefst de kortste rij, of in mijn eerste studiejaar: de rij waarin de leukste jongen van Nijmegen stond), maar het is wel een opvallend fenomeen. We lopen het liefst achter elkaar aan, dat is veilig… want je wilt niet per ongeluk bij een kassa komen te staan die buiten werking is, waarop iedereen mogelijk zou kunnen gaan lachen. Afwijzing door de groep is één van de vervelendste dingen die een mens kan overkomen.

Ik denk dat daar mijn wil om normaal te zijn vandaan komt. Ik steek altijd zoveel energie in het niet afgewezen worden. Ik vind het niet fijn als mij gevraagd wordt hoeveel uur ik werk, ben een meester in het verbloemen van mijn ADHD, heb zo hard aan mijn social awkwardness gewerkt dat ik er mijn werk van gemaakt heb en ik kan me vreselijk druk maken als mensen me vragen gaan stellen over de reden waarom ik veganist ben (terwijl ik er eigenlijk ook heel graag wél over zou willen vertellen). Ik ben van een relaxte go-with-the-flow’er, een ongelofelijk controlfreak geworden. Ik wil overal controle over hebben en vooral over wat mensen van mij vinden. En nee, dat lukt me natuurlijk niet, sterker nog… mensen gaan dingen van me vinden die helemaal niet bij mij horen. Een dagje normaal zijn gaat dat waarschijnlijk helemaal niet oplossen. Ik zou mezelf waarschijnlijk teveel gaan missen. Want ergens ben ik best tevreden met die gekkigheid van me. Ik zou vooral zo graag minder energie kwijt willen zijn aan het verbloemen ervan. Gewoon mezelf lekker vrij laten en de weirdo zijn die ik eigenlijk ben. En wat ik me daarbij bedacht: volgens mij voelt iedereen zich wel eens de freak. Is het juist niet normaal dat we allemaal anders zijn? Ik kan me wel druk gaan maken over hoe ik over kom op anderen, waarschijnlijk denken anderen dat net zo goed over zichzelf. Ik denk dat ik dus niet de enige die met de gedachte rondloopt eens normaal te willen zijn. Zelfs de mensen die ik als “normaal” beschouw (eh… eigenlijk alle anderen), zullen dat idee wel eens hebben. Wat een onzin dus eigenlijk om met z’n allen energie te steken in het niet afgewezen willen worden. Het belangrijkste is eigenlijk nog dat we onszelf niet afwijzen. Gelukkig dúrf ik best keuzes te maken buiten de gebaande paden om (veganist worden is daar één van) en ben ik geen grijze muis, maar de kunst is om daar vervolgens ook vol voor uit te komen en de meningen van anderen daarover voor lief te nemen. Makkelijker gezegd dan gedaan en het zal een hele zoektocht zijn, maar de gedachte om normaal te willen zijn helpt daar in ieder geval alleen bij als ik me bedenk dat het (buiten Noord-Korea althans) juist normaal is om anders te zijn. Gek zou het dus pas zijn als het hier in huis spic en span zou zijn, mijn hoofd de rust zelve en ik me net als de rest van de supermarkt in de rij zou opstellen achter kassa 5 van Fatima.

Wat je misschien ook wel interessant vindt:

8 reacties op “Help! Deze veganistische nerd met ADHD wil normaal zijn!

  1. Oh lieve Selma wat een heerlijke blogpost heb je weer geschreven. Ontzettend herkenbaar. Aan de ene kant is het vermoeiend
    om steeds alles nét een tikkeltje anders te doen dan de rest van de wereld, maar aan de andere kant zou ik voor geen goud
    ‘normaal’ willen zijn.

  2. Hihihi wat een heelrijk stuk leesvoer weer! Zelf zou ik ook af n toe heel graag eens normaal zij zoals iedereen. Maar als je het
    van deze kant bekijkt, is iedereen normaal! (Of gek.)

  3. Oef je kunt soms zo verdwalen in
    gedachten (ik tenminste) en ze dan
    allemaal eruit gooien lucht zo op. En geeft
    vaak weer een nieuw perspectief. Zoals
    dat het belangrijkste is dat jij jezelf niet
    afwijst.

    Maar een gedachte waar ik mee rondloop:
    waarom vechten we zo hard tegen onze
    natuur? Tegen onze behoefte aan
    bevestiging? Wat is er mis mee om dat
    deels(!) óók buiten jezelf te zoeken?
    Waarom niet afhankelijk zijn van jezelf én
    van de mensen die belangrijk voor je zijn?

    1. Daar heb je inderdaad wel een punt! Een geïsoleerd leven is voor de meesten van ons geen aangenaam leven. We hebben verbinding met anderen nodig en om die verbinding te bereiken is een vorm van acceptatie (en dus ook bevestiging) nodig van elkaar. Er zijn heel wat culturele en sociale normen die we allemaal onbewust hanteren om die verbinding te bereiken. Het is vervolgens een kwestie van waar je de grens legt in hoeverre je je aan een ander aanpast. Aanpassen is in een relatie (in wat voor relatie dan ook, liefdes-, arbeids-, vriendschaps- etc.) ook van groot belang. Het is altijd geven en nemen. Ik denk dat het belangrijk is om daarin goed grenzen te leren aanvoelen en die ook te respecteren, zowel van een ander als van jezelf.

  4. Zó herkenbaar weer Selma! Ik voel me ook vaak ‘gek’ in vergelijking met anderen, soms geeft dat zelfs een gevoel van bang zijn
    om betrapt te worden op je gek zijn? Klinkt dat gek? Haha. Maar door mijn werk als therapeut ben ik er wel achter dat iedereen
    zo zijn eigenaardigheden heeft en dat we die allemaal willen verbloemen. Ook al weet ik dit nu, dit neemt niet weg dat ik me
    soms nog erg bewust kan zijn van mezelf.

    1. Ik denk dat het werken als therapeut je zelfs nog extra bewust maakt van dit soort neigingen in jezelf! Ik heb dat zelf ook met mijn werk. In mijn opleiding maakte reflectie niet voor niks een groot onderdeel uit. Als je bezig bent met het leven van anderen, ga je ineens ook met een soort vergrootglas naar dat van je zelf kijken. De kunst is om je zelf ook toe te staan onvolkomen te zijn, ook al werk je met anderen precies aan die punten die jij zelf ook moeilijk vindt. Daarnaast hoef je niet altijd alles 100% te beheersen als je maar weet hoe je een ander kunt begeleiden in zijn eigen proces. Het kan je zelfs in de weg gaan zitten wanneer je zelf perfect bent in bepaalde dingen, omdat de weg die jij gevolgd hebt om daar te komen heel anders kan zijn dan de weg die de ander te volgen heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *