Een meisje met een labeltje of hoe ik de kas van mijn psychiater spekte en dat NIET erg vond.

Selma

Als ik de artikelen moet geloven die regelmatig in mijn facebookfeed voorbij komen, kun je een ADHD-diagnose net zo makkelijk kopen als een brood bij de bakker. Alsof een psychische stoornis een felbegeerd product is geworden, dat ouders kunnen kopen wanneer ze bang zijn dat hun Anne-Sophie of Pieter-Jan geen chirurg of advocaat wordt. En dat terwijl ze toch zelf hebben besloten hun schatjes te vaccineren? Oh de horror, wat je daar allemaal wel niet van krijgt! Het is één groot complot van de farmaceutische industrie en de regering. En maar vangen, die lui…

In 2014 besloot ik de kas van die farmaceutische industrie en de GGZ ook maar eens te gaan spekken, door aan de deur te kloppen van een centrum voor psychiatrische diagnostiek. Mijn hoofd werkte al een tijdje niet goed mee. Om precies te zijn, op dat moment al bijna 25 jaar niet. En hoewel ik zelf ook wel wist dat het je reinste onzin was dat de vaccinaties, de regering of wie dan ook er iets mee te maken hadden, durfde ik al die tijd dat ik merkte dat het bij mij toch behoorlijk anders liep dan bij anderen, geen hulp te zoeken. Ik was gewoon lui en ongedisciplineerd en de eerste die daar een pilletje voor uit zou vinden, moest nog geboren worden. Totdat ik heel hard vastliep…

Studeren, werken en een huishouden runnen… het voelde voor mij alsof ik aan het jongleren was met net iets teveel ballen. Ik kon niet op tijd komen, kwam mijn beloftes niet na (welke beloftes?) en werkte behoorlijk op de zenuwen van mezelf en anderen. Werk kreeg ik niet af, het huishouden al helemaal niet en van opruimen had ik ook nog niet gehoord. En nadat ik al 4x van studie gewisseld was (inmiddels wel eentje – de opleiding voor logopedie – afgemaakt gelukkig), in het buitenland woonde waar ik mijn diploma niet erkend kreeg en ook nog eens de hete adem van het kwaliteitsregister paramedici in de nek voelde voor een herregistratie die in het water dreigde te vallen doordat ik te weinig “vlieguren” als logopedist had (en zie dan nog maar eens aan de bak te komen), wist ik echt even niet meer hoe ik het rondgebreid moest krijgen.

Voor ik het wist had ik gebeld naar een telefoonnummer dat ik stiekem al eens had opgezocht, maar nooit had durven te bellen. Ik vertelde mijn verhaal en verwachtte ergens dat de in eerste instantie vriendelijke stem aan de andere kant kortaf zou worden en me zou vertellen dat ze van dit soort onzin niet gediend waren. Dat er een term zou zijn voor zwakke geesten als de mijne met 3 letters: “l-u-i” en dat ze hun tijd beter konden besteden.  De stem aan de andere kant wachtte netjes, liet me weten dat het heel naar was waar ik allemaal tegenaan liep en dat ik zeker niet de enige was met deze problemen. Ik had het juiste nummer te pakken, zij zouden er alles aan doen om mij te helpen.

Een paar weken later vond ik mezelf terug in hetgeen ik vroeger voor het voorpoortaal van de hel aangezien zou hebben, de wachtkamer van de psycholoog; een man die al snel een vermoeden had van waar mijn problemen door veroorzaakt werden. Toch kreeg ik pas tientallen vragenlijsten (ingevuld door mij, mijn vriend en mijn vader) en gesprekken met psycholoog en psychiater (meestal alleen met mij, soms ook met mijn vriend erbij) te horen wat mij mankeerde: ik bleek ADHD te hebben. Het diagnostisch proces was zeker niet een geval van hier is het PIN-apparaat en daar uw gewenste etiket. Nee, het werd uiterst gedegen uitgevoerd. Alle mogelijkheden werden overwogen (ook de mogelijkheid dat ik gewoon lui was) en alles werd keurig vergeleken met normtabellen, zo keurig dat uiteindelijk ikzelf ook geloofde dat ik niet lui was, maar gewoon ADHD had.

Het krijgen van een psychische diagnose is even slikken (ADHD gaat nooit over en is nog in grote mate overerfelijk ook), maar dat het bevestigde dat ik niet normaal was, gaf juist eerder opluchting dan verdriet. Ik wist het al en had het mijn hele leven al geweten. Ik vond het uiteindelijk juist fijn om nu eindelijk eens te horen waar veel van mijn problemen door veroorzaakt werden en dat er veel was waar ik niks aan kon doen, maar wel iets tegen kon doen voor de toekomst. Nu alle puzzelstukjes eindelijk in elkaar begonnen te vallen, kon ik na gaan denken over een oplossing. ADHD is niet iets nieuws en ik ben ook zeker niet de enige die er aan lijdt: er zijn pillen voor ontwikkeld, boeken over en voor geschreven en therapieën voor bedacht. Ik heb anderen ontmoet (het is zo fijn te ervaren niet de enige te zijn met deze problemen) en geleerd van hun strubbelingen in het leven en zij van de mijne. Ik heb van alles gebruik gemaakt en mezelf daarmee weer overeind getrokken. Inmiddels gaat het goed met me. De ADHD blijft me lastig vallen, maar ik weet veel dingen nu te plaatsen en er een goede oplossing voor te bedenken. En zodra mijn leven weer ineen zou storten, dan weet ik dat er kundige therapeuten zijn die precies weten wat ze met me aanmoeten om me er weer bovenop te helpen.

Het lezen van negatieve artikelen over ADHD op facebook of waar dan ook, maakt me verdrietig. Zodra ik een kop zie verschijnen met “ADHD bestaat niet” of iets anders in die strekking, scroll ik snel verder. Ik vind het vervelend dat mensen die niet weten hoe het is om rond te lopen met een psychische stoornis, net doen alsof de mensen die wel zo’n stoornis hebben, aanstellers zijn die zich er makkelijk vanaf willen maken met een labeltje hier en een etiketje daar. Het is echter niet altijd makkelijk om hulp te zoeken, maar het is zo belangrijk dat je het doet wanneer de nood echt aan de man is. Het posten van nonsens artikelen zorgt er niet alleen voor dat mensen die weten dat ze een stoornis hebben zich in hun zijn gekrenkt voelen. Het zorgt er ook voor dat mensen die tegen dingen aanlopen en in wiens belang het is dat ze snel de juiste hulp krijgen die ze nodig hebben, zich geremd voelen om die hulp ook in te schakelen… met alle gevolgen van dien voor die mensen zelf, hun omgeving en de samenleving. Ik spekte de kas van mijn psychiater en de farmaceutische industrie en ik ben blij dat ik het heb gedaan.

Wat je misschien ook wel interessant vindt:

33 reacties op “Een meisje met een labeltje of hoe ik de kas van mijn psychiater spekte en dat NIET erg vond.

  1. Wat goed dat je hier over schrijft! Psychische
    afwijkingen worden zo vaak afgedaan als
    “aanstellerij”. Ik kan me voorstellen dat als je er
    niet bekend mee bent, dat het moeilijk is om je
    in te leven, maar het lijkt me heel frustrerend als
    je je niet serieus genomen voelt. Mensen zouden
    wat minder snel moet oordelen. Hopelijk kan jij
    hiermee bijdragen om wat meer begrip te
    kweken.

  2. Heel herkenbaar! Wanneer mensen het niet begrijpen zeg ik altijd maar “ja joh, kon ik er maar gips omheen doen, dan begreep je
    het namelijk wél”! 😉

  3. Geweldig dat je dit geschreven hebt. Het doet mij goed!
    Ik heb de diagnose 2 jaar geleden gekregen toen ik 56 was……..vanaf mijn 17e was het duidelijk dat er iets aan de hand was met
    mij, helaas had je in die tijd helemaal geen protocol hiervoor. Niemand wist er raad mee dus ik heb mezelf moeten helpen.
    Ik heb naast de ADHD ook gehannest met depressies en angststoornissen en kan wel verdrietig zijn als mensen zeggen “oo ik
    voel me ook wel eens down, of ik heb ook zo’n druk hoofd”.
    Jij weet waar je het over heb, ik ben blij met jou!
    Liefdevolle groet!

    1. Ik heb ook last van angststoornissen, heel naar dat je dat soort stoornissen er vaak als cadeautje bij je adhd bijkrijgt :s. Wat heftig zeg, dat je zo lang met je ADHD-klachten hebt rondgelopen, zonder te weten wat het is!

  4. Je hebt het heel mooi omschreven.
    Ikzelf heb het niet maar mijn man en twee
    kinderen ook, ik krijg heel vaak te horen, ach
    iedereen heeft tegenwoordig adhd en als ze
    vragen wat de symptomen zijn of waar je
    tegenaan loopt wordt er vaak gezegd. ….ach
    hoort ook bij mannen of kinderen.
    Heb regelmatig het gevoel dat we ons aanstellen.
    Maar als mijn kinderen hun medicijnen niet
    krijgen weet ik weer Oja. …het is toch echt zo.

    Ik hoop dat vele mensen je verhaal gaan lezen.

  5. Wat herkenbaar! Ik weet pas sinds 2 jaar
    dat ik ADHD/ADD heb.
    Momenteel zit ik in de fase dat mensen
    roepen, ja ik begrijp je of… Ja ik heb de
    opleiding sus of zo gedaan op master of
    bachelor niveau, DUS je hoeft MIJ niet te
    vertellen hoe het zit. Ook de reactie van…
    Ja ik ken het, mijn neef heeft het ook!!!
    Ik wordt zo ” boos ” verdrietig en
    gefrustreerd ervan. WAAROM denk je
    misschien? Gewoonweg omdat ieder
    mens uniek is, zet 2 mensen naast elkaar
    met dezelfde diagnose en ze zijn heel
    verschillend. Wat ik heel mooi vind dus,
    maargoed.. Ik ben superblij je artikel
    tegen te komen, dat geeft weer een beetje
    hoop 😊. Ik heb nog heel veel te
    verwerken en keren omgaan met… Vind
    ik erg moeilijk, gelukkig zijn er mensen
    om mij heen die inderdaad begrijpen of
    steeds beter begrijpen hoe en waarom ik
    op een bepaalde manier reageer.. ik zit net
    te denken… Is het geen geweldige idee om
    een soort maatjes systeem op te zetten?
    Jaaa ik heb alweer veel geschreven,
    terwijl ik alleen maar … Dank je wel ..
    Wilde zeggen.. En hoe stoer ik je artikel
    vind…. En zo zie je maar…. Hele lap text …
    Hahahaha

    1. Ik vind het juist leuk te lezen zo’n lap tekst! En ik ben het ook nog eens helemaal met je eens 🙂 . Zelf heb ik groepstherapie gehad, de mensen van de therapie werden ook een soort maatjes :)!

  6. Ik werd blij van al die herkenning destijds toen ik de diagnose kreeg. Al die puzzelstukjes die op zijn plek
    vielen… Geen wonder dat alles me zoveel energie kostte, als er zoveel ongefilterd binnen komt (en uitgaat,
    eerst praten, dan nadenken haha)

  7. Wat vreselijk goed
    geschreven. Ik snap
    sowieso niet waar adhd
    kritisch schrijvende en
    sprekende personen zich
    zo druk om maken? Zij
    hebben toch geen adhd?
    Hebben zij er last van als
    iemand adhd heeft? Zijn ze
    soms jaloers? Komt het
    omdat mensen met adhd,
    naast de strubbelingen die
    ze kunnen ervaren, vaak
    ook nog eens de meest
    leuke, creatieve, inlevende,
    gedreven, passionele,
    veelzijdige, boeiende,
    interessante,
    geïnteresseerde, kleurrijke,
    slimme, sociale, gevoelige,
    betrokken, ,
    oplossingsgerichte en
    bijzonder mooie mensen
    zijn? Mocht dat de reden
    van hun kritiek zijn dan
    snap ik ze wel….

    x

  8. Mooi stuk en ook leuk geschreven!
    Kleine kanttekening is dat psychische stoornissen wel ‘over’ kunnen gaan. Door er goed mee om te leren
    gaan en de omgeving op een passende manier in te richten (bijvoorbeeld bepaalde drukte vermijden en
    structuur aanbrengen) kan de stoornis afzwakken. Eigenlijk is het dan meer dat de gedragingen e.d. dan
    niet langer zodanig storend zijn voor de persoon en de omgeving dat het labeltje van een stoornis eraan
    moet worden geplakt 😉
    Het is dus inderdaad niet snel te fixen met een pillenkuurtje, maar een stoornis is ook lang niet altijd voor
    altijd 🙂

    1. Daar heb je wel een punt, je moet er ook last van hebben, anders krijg je de diagnose niet. Ik kan me dus voorstellen dat het op die manier ook over kan gaan. Ik ben nog altijd van plan het boek “ADHD, hoe haal je het uit je hoofd” aan te schaffen, dat schijnt ook een beetje op,dat principe gebaseerd te zijn.

      1. Hoi Selma, mooi artikel! Via facebook
        kwam ik op deze site terecht. Ik heb het
        boek ‘adhd, hoe haal je het uit je hoofd’ evt.
        ter overname voor je. 2e hands in goede
        staat. Heb je interesse? Groetjes!

  9. Wat fijn geschreven! Ik ga donderdag
    getest worden en hoop dat de diagnose
    een soort rust zal geven. Hopelijk krijg
    ikndaardoorneen stukje
    gebruiksaanwijzing voor mezelf en mijn
    omgeving… Ik heb mij nu al jaren
    aangepast waardoor veel mensen die ik
    nu spreek zeggen: jij??? Maar dat
    inhouden kost zoveel energie dat ik op
    ben! Dank je wel voor dit stukje
    herkenbaarheid!!!

  10. Laat iedereen maar kletsen: dat doen “ze”
    toch wát je ook doet. Dus laat “ze” lekker O-H-
    en. Fijn dat je ( ik jij-bak maar ff ) het goede
    loket vond😁

  11. Beste Selma, wat een moedig artikel. Ik hoop dat jouw verhaal tot voorbeeld kan dienen voor anderen.
    Het is inderdaad waar dat je heel veel baat kunt hebben van een goed gestelde diagnose. In mijn
    omgeving ken ik meerdere vrouwen die pas laat doorhadden waar ze last van hadden. Met de juiste hulp
    wordt jouw leven dan ineens een stuk makkelijker en kan je je leven zoveel voller leven!
    Echter, ik zie ook vaak, en daar heb ik echt grote moeite mee, dat er een grote drang bestaat om heel
    jonge kinderen al een label te willen opplakken. Ik heb het dan over kinderen onder de 8 jaar. Zeker
    jongetjes die vroege leerlingen zijn, kunnen moeite hebben mee te draaien in een -stilzittende- klas
    waar al veel concentratie van je gevraagd wordt. Ik ben absoluut voor juiste diagnoses, maar ik huiver
    tegelijk voor te snelle diagnose op vroege leeftijd.
    Ik hoop dat vele volwassenen die zich in jouw verhaal herkennen, een vervolgstap durven maken. Dank
    je voor het delen en jouw visie!

  12. Hoi ik heb weliswaar geen ad(h)d, alleen autisme, maar ik weet er wel alles van die (voor)oordelen van mensen, waarom
    roepen ze zo snel aanstellerij etc en kunnen ze er schijnbaar niet tegen dat een ander een stoornis ofzo heeft? heel simpel, je
    kost de maatschappij geld door al je behandelingen enzo, plus sommige hebben door hun stoornis erg veel moeite om goed
    betaald werk te doen en hebben dus of een uitkering of bijstand zoals kwijtschelding gemeentelijke belastingen en huur/zorg
    toeslagen, hier kunnen (sommige) hardwerkende gezonde mensen niet tegen, want hun werken kei hard en leveren geld op
    ipv het te kosten, en zij zien immers niks aan jou qua ziekte of aandoening, nee als je iemand soms ff op een goed moment
    ziet en je kent diegene verder niet echt dan is er weinig tot niks op te merken soms. Dit te samen met het niet echt kennen
    van de betreffende stoornis zorgt vaak voor veel onbegrip en negatieve reacties jammer genoeg.
    Ikzelf heb dit vaak genoeg gehoord, zelfs van familie uit, dus ik weet hoe moeilijk dit is, van familie is het ook veel moeilijker
    om naast je neer te leggen dan van een ”vreemde”.
    Maar hoe moeilijk het ook is/kan zijn, geef niet op, je kan er inderdaad beter mee om leren gaan en begrip/acceptatie is in
    meerdere gevallen te realiseren, en deze kun je zoiezo vinden in de groep mensen die zelf ook met een stoornis oid
    rondlopen. 😉

  13. Ik kan me zo vinden in wat je schrijft! En ook ik vind het heel naar wanneer mensen niet begrijpen (of soms zelfs niet WILLEN
    begrijpen) dat sommig van je karaktertrekken en gedragingen heel erg door ADHD (en in mijn geval ook deels door autisme)
    bepaald worden. en zelfs als je het uitlegt, zijn er mensen die beter denken te weten hoe het in je hoofd werkt. #ragequit

    Maar genoeg negativiteit, gelukkig zijn er ook mensen die het wel willen begrijpen! Op een gegeven moment kregen we een
    nieuwe decaan op het conservatorium en die wist nog niet veel van ADHD, daarom heeft hij zichzelf goed ingelezen. Tijdens een
    van onze gesprekken had hij een boek op tafel liggen: “Opgeruimd leven met ADHD” van Kolberg & Nadeau. Speciaal geschreven
    voor ADHD’ers en zelfs de vormgeving is ADHD vriendelijk! Als je het nog niet in huis hebt, aanrader om te kopen! Ik heb het ook
    op de plank staan en het is echt een ontzettend fijn boek.

  14. Hoi Selma, wat een prachtig artikel heb je
    geschreven!!! Ik zelf weet sinds 3/4 jaar dat ik
    ADHD heb. Wat je schrijft is zo herkenbaar. Altijd
    al gedacht dat ik “iets” had. Het gevoel te hebben
    aan het jongleren te zijn… En uiteindelijk met
    een burn out thuis komen zitten. Dat het erfelijke
    is is bij ons in het gezin overduidelijk. Onze
    oudste dochter heeft een jaar voor mij de
    diagnose gekregen. Dus saai is het bij ons in huis
    nooit…😉. Wij slikken beide medicijnen omdat
    het ánders gewoon echt niet gaat. Bedankt voor
    het delen van je verhaal!!! Door ADHD weet ik
    inmiddels wel steeds beter wat mijn kwaliteiten
    zijn. Begrijp mezelf en onze dochter beter. Maak
    er iets moois van. Lieve groeten, Anne-Marie

  15. Zo verdomd herkenbaar. Het heeft me geraakt
    omdat ik me herkende in het verwijt naar jezelf
    dat je lui en ongediciplineerd bent. Na deze
    zomer begin ik aan mijn 3e opleiding. Met de
    juiste ondersteuning nu ik weet dat ik Adhd heb,
    hoop ik dit wel af te maken. En voor het eerst,
    heb ik er eigenlijk ook wel vertrouwen in.

    1. Wat goed dat je er vertrouwen in hebt! Het weten dat je ADHD hebt en vervolgens daar de juiste begeleiding voor krijgen, kan je inderdaad ineens weer wat meer vertrouwen in je eigen kunnen opleveren. Ik wens je heeeeeeeeel veel succes met je opleiding!

  16. Lieve Selma bedankt voor het verwoorden laat ieder maar weten wat er binnen in je afspeelt
    Iris ik ben heeeeeelllll trots op je en ik heb ook vertrouwen in je kus van een trotse moeder die een
    prachtig kind heeft met ADHD

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *