Een jubileum zonder jubelen | Een half jaar ziek, maar wel still going strong

pfeiffer - 1

Begin september had ik een jubileum waar weinig aan te jubelen was. Ik had officieel de grens van de 6 maanden ziekte bereikt en daarmee heb ik nu zeer waarschijnlijk de eer om toe te mogen treden tot een club waar je liever niet bij hoort: die van de chronisch vermoeiden. Het begon allemaal begin maart met een “griepje”. Ik had keelpijn, koorts en voelde me gewoon méh. Niks raars aan op zich, want op mijn werk kun je virussen verzamelen als pokémons. Een verpleeghuis is met de grote hoeveelheid aan oude, zwakke mensen nu eenmaal een broeinest van microben en hoewel we er alles aan doen om het besmettingsniveau laag te houden: ’s winters loop je als zorgverlener nu eenmaal een behoorlijk risico om de één of andere virale of bacteriële infectie een fijn thuis te bieden in je eigen lichaam. Niks aan het handje dacht ik dus. Gewoon even een weekendje uitzieken en dinsdag weer gezond aan het werk. En hoewel de keelpijn verdween, bleven mijn klieren opgezet en bleef ik vooral moe, heel moe. Twee maanden heb ik het werken vervolgens vol gehouden. Elke keer maakte ik mezelf wijs dat ik het gewoon druk had, misschien wat eerder moest gaan slapen etc. etc. Niet alleen werk ging me trouwens steeds meer moeite kosten, ook hardlopen werd een drama. Waar ik voorheen ontspannen mee kon lopen met de snellere mannen van mijn loopgroep, moest ik nu echt vechten om ze bij te kunnen houden. Na afloop kon je me bijna letterlijk opvegen. Ik moest echt al mijn moed en kracht verzamelen om na de training de 10 minuten die het me normaal kostte naar huis te fietsen. Op een gegeven moment ging gewoon niks meer. Als ik de was ophing, moest ik daarna een uur rusten op de bank en op werk had ik zo’n hoofdpijn, dat het leek alsof ik een nacht flink had doorgehaald en meerdere flessen wodka naar binnen had gewerkt. Waar ik ook ging, ik had het liefst dat ik mijn bed mee kon nemen. Uiteindelijk bleek bij de huisarts dat het zeer waarschijnlijk om de ziekte van pfeiffer ging, maar 100% zeker was dat niet meer aan te tonen, omdat ik veel te laat was met het laten onderzoeken van mijn bloed.

Going strong!

Inmiddels ben ik dus een half jaar verder. Ik ben weer heel rustig aan het hardlopen met mijn loopgroep en ben ook weer voor een groot deel aan het werk (ik ben echt dol op mijn baan, het was voor mij echt een heel groot gemis daarmee te moeten stoppen) en dat gaat gelukkig beide goed. De vermoeidheid lijkt wat verminderd te zijn toen ik overging op het slikken van een andere vorm van b12 en door coaching kan ik inmiddels beter omgaan met het doseren van mijn energie. Toch blijft het momenteel meer overleven dan leven. Dat klinkt overigens dramatischer dan het is hoor. Ik zit lekker in mijn vel, misschien zelfs wel lekkerder dan in jaren. Ik ben ontzettend dankbaar voor alle lessen die ik in mijn periode van ziekte heb mogen leren. In die zin kan ik het iedereen aanraden om gedurende een langere periode ziek te zijn, een soort survival at home haha.

Lekker (over)leven

Eén van de dingen die ik heb geleerd, is om beter voor mezelf te zorgen. Dat betekent gezond eten, op tijd naar bed en vooral ook de grenzen van mijn lichaam accepteren. Dit laatste is voor mij ook één van de redenen waarom er wat minder artikelen op Kmkmmr verschijnen dan voorheen. Ik kan me enorm verliezen in mijn enthousiasme, maar moet daar dan ineens een prijs voor betalen die niet in verhouding staat met hetgeen ik heb bereikt. Het liefst zou ik jullie dagelijks van een artikeltje willen voorzien, maar met alle andere dingen die ik weer aan het opbouwen ben, lukt dat gewoon echt niet. Is dat jammer? Ja natuurlijk vind ik dat jammer! Ik had (en heb eigenlijk nog steeds) grootse plannen met Kmkmmr, maar ik heb me erbij neergelegd dat dat momenteel geen prioriteit heeft. De enige prioriteit die er is, is overleven, maar dan wel op een fijne manier: lekker (over)leven dus. De dingen te doen die wél kunnen en daar van te genieten. Daar hoort vooral ook bij dat ik onder de mensen kom. Lekker werken, hardlopen en afspreken met vrienden. Gewoon geen druk op mezelf leggen en doen wat op dat moment goed voelt. Natuurlijk blijf ik hopen op en me inzetten voor volledig herstel en leer ik steeds meer wat ik daarvoor moet doen en laten (na afgelopen weekend weet ik dat het bezoeken van bandjes, het drinken van een paar biertjes en cola bijvoorbeeld echt NIET kunnen, ik voel er nu nog de gevolgen van… bij deze beloof ik dus geen alcohol en cola meer te drinken voordat ik beter ben). Voor nu is het echter ook goed zo… ik ben ondanks de omstandigheden een gelukkig mens. Wat wil je nog meer?

Wat je misschien ook wel interessant vindt:

6 reacties op “Een jubileum zonder jubelen | Een half jaar ziek, maar wel still going strong

  1. Gelukkig gaat het steeds beter met je! Het is niet leuk, maar soms zijn dit soort dingen nodig om je tot inzicht te brengen beter
    voor jezelf te zorgen. Ik heb dat zelf helaas ook dat de gezondheid er bij inschiet.

  2. Fijn om te horen dat het langzaamaan beter gaat! En zo bijzonder om te lezen hoe veerkrachtig je bent 🙂 Zelf kamp ik met een
    beetje vergelijkbare situatie: ik ben overspannen geweest, maar heb nog steeds af en toe periodes dat ik ontzettend moe ben. En
    dan gewoon lekker ’s middags een dutje doe. Niks raars aan.

    1. En dat vind ik weer bijzonder om te horen, bedankt voor het compliment 🙂 . En wat goed dat je gewoon lekker naar je lichaam luistert als je weer een moment van vermoeidheid hebt. Overspannenheid is zo’n naar en langdurig proces en het enige wat helpt is om goed voor jezelf te zorgen.

  3. Wat fijn dat het beter gaat maar zo begrijpelijk dat het voelt alsof je op de rem moet trappen iedere keer. Fijn overleven lijkt me
    een goed motto en zo te lezen sta je positief in het leven, knap! Ik hoop dat het beter blijft gaan en dat je fijn kan blijven
    ‘overleven’. Hoe ga je om met reacties om je heen? Begrijpen mensen het een beetje?

    1. Bedankt voor het lieve compliment! Ik heb niet standaard zo’n geweldig humeur , maar over het algemeen bekijk ik de dingen het liefst van de zonnige kant 🙂 . Ik heb eigenlijk nog geen nare reacties van mensen gekregen. Alleen de bedrijfsarts dacht al heel snel dat ik wel weer aan het werk kon, omdat ik me psychisch prima voelde. Ik kon haar niet helemaal overtuigen dat mijn psychische toestand niks te maken had met mijn fysieke toestand. Zij dacht dat als ik me psychisch goed voelde, het fysiek ook wel mee zou vallen. Dat vond ik heel vervelend, omdat ik op dat moment mijn werk heel erg miste en ik had gehoopt dat de bedrijfsarts me kon helpen met een constructief plan waarmee ik zo snel mogelijk weer op een gezonde manier aan de bak kon. Uiteindelijk is dat in overleg met mijn teamleidster wel weer helemaal goedgekomen hoor 😉 . Of andere mensen het echt begrijpen, weet ik eigenlijk niet… ik denk het over het algemeen wel en zo niet dan is dat eigenlijk vooral hun probleem. Het gaat om mijn lichaam en ik ben degene die grenzen mag stellen. Zodra anderen over die grenzen heen gaan, dan is het mijn taak om daar wat tegen te doen. Gelukkig staan de mensen in mijn omgeving daar wel voor open 🙂 . Mijn vriend is bijvoorbeeld echt super lief in het doen van wat extra huishoudelijke klusjes en mijn collega’s op werk ondersteunen me ook waar ze kunnen indien nodig <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *