Ben ik als veganist een extremist?

Selma

Het wordt me niet vaak recht in mijn gezicht gezegd, maar als mensen gedachtenwolkjes boven hun hoofd zouden hebben zoals stripfiguren, dan stond het er vast vaak te lezen: Selma is een extremist. Of ik dat ook daadwerkelijk ben, dat weet ik niet. Ik denk dat ik mezelf niet zo zou benoemen, maar wie zou dat wel? Met extremisme hangen zoveel negatieve associaties samen, dat zelfs de terroristen van Islamitische Staat zich nog geen extremist zouden noemen. Maar als je alle negatieve associaties van het woord afhaalt en puur zou kijken naar de letterlijke definitie, dan betekent het volgens de Dikke Van Dale: iemand die uitersten nastreeft. Een vrij loze betekenis, die je op alles zou kunnen plakken. Ga je bij je studie voor cum laude? Extremist! En wat dacht je van dat stelletje extremisten voor wie we weer gaan juichen bij de Olympische Spelen? Geen enkele sporter zal ontkennen dat hij niet voor het uiterste, de ultieme Olympische droom van het winnen van een gouden medaille zou gaan. In die zin ben ik een extremist. Ik wens dieren geen pijn te doen. Ik wil niet dat er gedood wordt. Ik wil geen milieurampen en hongersnoden. En daarin streef ik inderdaad het uiterste na: dat dit soort dingen niet in mijn naam gebeuren.

Als ik kijk naar de gevoelsmatige betekenis van het woord extremist, kan ik me best voorstellen dat anderen (vleeseters, vegetariërs) me zo zien. Ik maak een radicale keuze door producten waar ik niet achter sta uit mijn menu te schrappen. Het niet eten van dierlijke producten is niet de norm. De norm is een boterham met kaas in de ochtend en middag en ’s avonds een AGV-tje, met een schaaltje vla toe. De norm is kalfjes van hun moeder afpakken en de moeders uit te melken totdat ze niet meer rendabel genoeg zijn voor jouw plakje kaas. De norm is dieren die niet willen sterven zo snel vet te mesten dat ze niet meer op hun pootjes kunnen staan en vervolgens ter dood te brengen om te eindigen in een met cellofaan afgesloten doodskist in het gekoelde massagraf van onze supermarkten en uiteindelijk naast jouw aardappels en sperzieboontjes op je bord. Die norm is in mijn ogen niet normaal.

Je kunt je afvragen wie nu eigenlijk de extremist is. Degene die zoveel leed veroorzaakt voor dier en milieu door de keuze voor dierlijke producten op zijn bord, of degene die een vredelievend, plantaardig dieet nastreeft. Toch begrijp ik de gedachten van anderen over mijn “extremist-zijn” wel. Zo keek ik ooit ook aan tegen veganisten, ik heb ooit ook vlees en andere dierlijke producten gegeten. Wees dus maar niet bang, ik zal nooit iemand als persoon veroordelen die dat (nog) wel doet. Het gekke is echter dat eigenlijk iedereen mijn opvattingen wel deelt. Er is niemand (enkele psychopaten daargelaten) die staat te juichen als een koe hangt dood te bloeden aan een ijzeren haak, er is niemand die het prachtig vindt dat we kleine kuikentjes versnipperen, er is niemand die droogte in Afrika goed nieuws vindt of graag een milieuramp voor z’n verjaardag wil. Het enige wat schuurt, is dat ik mijn idealen omzet in daden en elke keer dat ik ergens aan tafel schuif mensen met mijn dierenleed-vrije bord op de feiten druk dat ze meer kunnen doen om hun idealen te verwezenlijken dan ze doen. Iedere keer dat ik geen vlees, vis, melk of eieren neem, herinner ik mensen daaraan. Mensen hebben het gevoel dat ik met mijn gedrag, hun cultuur, tradities en identiteit afkeur, iets wat ik echter absoluut niet beoog (voor mij is een cultuur, traditie of identiteit meer dan enkel het eten, ik ben dol op mijn vleesetende vrienden en familie). Ik steek mijn veganisme niet onder stoelen of banken. Ik confronteer mensen met hun geweten en plaats mezelf daarmee buiten de groep. Dat maakt me voor anderen nu een extremist, maar ik ben er van overtuigd dat hoe meer mensen zich zullen informeren en hoe meer mensen zullen gaan eten met hun geweten, hoe minder extreem ik in hun ogen zal worden. Ik ga daarom door met het op een positieve manier laten zien van hoe ontzettend lekker en makkelijk het is om veganist te zijn. En door te laten zien dat zelfs ik dat kan (en ik ben echt niet heiliger dan de paus en heb ook nog eens een raar hoofd met ADHD), hoop ik dat mensen zich laten inspireren, maar dat kan helaas niet altijd zonder de confrontatie met hun eigen geweten en dat is soms heel erg moeilijk. Als ik daarvoor nu nog thuis hoor in het hoekje van “extremisten” dan is dat zo, maar ik doe het met liefde <3.

Wat je misschien ook wel interessant vindt:

29 reacties op “Ben ik als veganist een extremist?

  1. Fijn geschreven! Ik heb er zelf ook nog vaak moeite mee, vooral van familie die bang is om mijn gezondheid en vrienden die
    grapjes maken…. ik denk dat ik mijn gedachten ook maar eens ga neer pennen. Wel leuk om dit soort columns voorbij te zien
    komen. Mooie foto ook! 🙂

    1. Ik vond mijn coming out als vegan ook heel moeilijk. Inmiddels schaam ik me er niet meer voor, waarom zou ik ook? Ik leef naar eer en geweten en ik denk dat dat juist een heel krachtig gegeven is. Het heeft in die zin dus ook met respect naar jezelf toe te maken. Dus lieve Lindsay, durf in je kracht te staan, dat ben je waard <3!

      En ik ben heel benieuwd naar jouw toekomstig artikeltjes over de dingen die jij als veganist tegenkomt 🙂 !

  2. In onze huidige maatschappij hebben we de neiging om te denken vanuit een genormaliseerd gemiddelde: wat is gemiddeld
    normaal? Eerlijk is eerlijk: dan is iedereen wel een beetje gek. Niemand voldoet volledig aan het gemiddelde. Het centraal stellen
    van zo’n gemiddelde leidt tot nogal wat (psychische) problemen (lees er Theodor Adorno’s negatieve dialectiek maar op na).

    Het lijkt mij beter om altijd van jezelf uit te gaan. Het fijne is: je bent zelf nooit extreem want jezelf en precies zoals jij vindt dat
    je moet zijn ;- )

  3. Veganisme is prima. Net als voetbal, het geloof, auto’s en muziek. Het wordt pas extremisme, en dus vervelend, als het nergens
    anders meer over kan gaan. Ze zijn niet van de lucht; de veganisten die altijd opmerkingen moeten maken zodra er ergens eten
    op tafel komt en vooral heel hard roepen dat ze veganist zijn. Ik denk daar precies het zelfde over als die types die op zondag de
    juiste “leer” komen berengen aan de deur. Dus doe wat je wilt maar val anderen niet lastig.

    1. “Dus doe wat je wilt maar val anderen niet lastig.”

      Ik vind deze uitspraak altijd wel een interessante. Allereerst is de uitspraak natuurlijk wel wat ironisch – zul je hopelijk
      met me eens zijn – aangezien we juist door vlees te eten letterlijk een ander, het dier, lastigvallen. Maar no dwelling on
      that, is het je ooit opgevallen hoezeer het in onze maatschappij constant gaat over eten? Vegans zijn daarin natuurlijk
      geen uitzondering, maar gewoon onderdeel van het geheel.

      Ter ilustratie. Er gaat (letterlijk) geen dag voorbij dat ik familie, vrienden, collega’s, zelfs mensen in de wachtkamer bij de
      huisarts luid en duidelijk hoor verkondigen wat een heerlijk scholletje ze aan het verorberen zijn, hoe ze vanavond de BBQ
      voor de 4e keer gaan aansteken of hoe ze dat weekend onbeperkt sushi zijn wezen eten enzovoort. Als vegan zijnde bijt ik
      in zulke situaties overigens consequent braaf op mijn tong. Ik begrijp op zulke momenten dat hun uiting/mening
      algemeen geaccepteerd is, maar die van mezelf – in ieder geval op dat specifieke moment – op minder sympathie kan
      rekenen en zie het ook als weinig zinvol om die (dan) te delen. Maar al zou ik nou wel roepen dat ik vegan was, zo heerlijk
      plantaardig had gegeten, of waarom ik juist gruwelt van datzelfde biefstukje, doe ik in feit toch gewoon hetzelfde als de
      rest? Alleen is die mening minder conform de norm en wordt het zodoende eerder als ‘lastigvallen’ gekwalificeerd.

      Ander voorbeeld. Je hoeft vandaag de radio maar aan te zetten of de reclames over hoe we toch vooral met z’n allen
      moeten gaan BBQ-en vliegen ons om de oren.Onze wegen worden gesierd door reclame borden voor de bekende gele M,
      gelegenheden waar je onbeperkt spareribs kunt eten en borden die ons vertellen hoe huiselijk het eten van een Unox-
      worst bij de stamppot wel niet is. Dit zouden we natuurlijk net zo goed kunnen beschouwen als het – even crue gezegd –
      door de strot duwen – pardon de woordspeling – van een bepaalde leer of visie. Alleen doen we dat niet, omdat we aan die
      uitingen gewend zijn geraakt, ze de norm zijn, en daarom door de massa niet meer als lastigvallen worden ervaren.

      1. Zou er geen letter aan willen toevoegen of veranderen, want zo is het wel! De verkeerde groep moet zich steeds maar
        verantwoorden. Het is te gek voor woorden dat mensen die met hun bewuste leefwijze er naar streven om zo min
        mogelijk leed en schade aan te richten maar als extreem en lastig worden ervaren. Ik krijg heel de dag door dierenleed
        door mijn strot geduwd maar omdat dat de norm is mag je er niet tegenin gaan. Blij dat ik voor mezelf denk en keuzes
        maak en geen onderdeel meer uitmaak van die kudde.

  4. Wow Selma, wat heb je dat awesome weten te tikken. Ik merk zelf ook vaak dat mensen het amper kunnen geloven als je zegt
    geen dierlijke producten te gebruiken op welke manier dan ook (‘ook geen ei? Heh? Maar wat is er nu mis met een eitje?’). De
    verbazing in hun ogen en die gezichtsuitdrukking… Als in: ‘hoe kun jij nog léven, chick?’ ofzo.

    De eerste paar weken als vegan snapte ik niet dat ZIJ het niet snapten. ‘Hoe kan iemand het in hemelsgristusnaam over zijn
    hart verkrijgen een baby te verorberen?!’ Dat soort gedachten. Ik werd veganist om een bijdrage te leveren aan de wereld, en
    plots had ik een hekel aan iedereen haha. Langzaamaan gaat dat gevoel nu een beetje liggen en probeer ik begrip op te brengen
    voor iedereen z’n keuze (al is dat soms wel een opgave). Vaak is het namelijk niet eens een keuze, maar gewenning. Of
    inderdaad, bang zijn om buiten de boot te vallen… als mensen iets eng vinden is het wel alleen zwemmen. Zeker tegen de
    stroom in.

    Toffe blog meid! Altijd leuk om meer van die extremisten tegen te komen 🙂

    Liefs!

    1. Thx Cilla 🙂 ! Ik vond het toen ik veganist werd ook een soort eyeopener, zowel naar anderen als ook naar mezelf toe: hoe heb ik altijd zo kunnen leven zonder echt te zien wat er allemaal gebeurde? Inmiddels kan ik mezelf het veel beter vergeven, er zijn zoveel redenen geweest waarom ik vlees at die schijnbaar op dat moment heel belangrijk voor me waren (niet buiten de groep willen vallen, onwetend willen blijven omdat ik het eng vond om te veranderen maar mezelf ook niet als hypocriet wilde zien, tradities en gewoontes etc. etc.). Ik probeer andere mensen niet anders te zien dan hoe ik zelf was toen ik nog vlees at.

  5. Lieve Selma, ik heb je leren kennen als
    flexitarier en heb je nooit als extremist
    beschouwd. Je maakt keuzes,
    weloverwogen. Het feit dat ik geen vegan
    ben, is voor jou geen probleem en dat
    maakt je in mijn ogen geen extremist. Je
    bent niet aan het bekeren en gaat niet te
    pas en onpas discussies aan. Laat lekker
    je baksels zien…wie weet turn je me ooit
    om…

  6. Als veganist in een niet-veganistische wereld word je als ‘extreem’ gezien.

    Veganisten zijn ook extreem:

    – extreem tegen de gangbare zienswijze en overtuigingsysteem dat dieren dingen zijn die we kunnen gebruiken
    – extreem tegen het domesticeren, het gebruik en uitbuiting/slavernij van alle (menselijke en niet-menselijke) personen
    – extreem tegen alle vormen van het (onnodig) schade toebrengen aan alle (menselijke en niet-menselijke) personen
    en de planeet
    – extreem voor het erkennen van het basisrecht van alle (menselijke en niet-menselijke) personen
    op leven en geen eigendom te zijn van iemand anders en daarmee niet gebruikt te worden
    – extreem in de keuze om geen dieren en dierlijke producten te consumeren, te dragen of te aanschouwen als vermaak
    – enzovoort…

    In de geschiedenis zijn alle strijders voor rechtvaardigheid in de beginfase als ‘extreem’ bestempeld. De slavernij van
    menselijke personen is ook na heel veel jaren illegaal geworden.

  7. Beste Selma,

    hopelijk stoot mijn bericht jou niet tegen de borst.
    Ik heb met plezier je tekst gelezen, je bent een begeesterend schrijfster waarvoor proficiat.
    Ik snap je visie en begrijp je standpunt.
    Ik denk dat iedereen inderdaad de vrije keuze moet hebben en dat op tijd en stond discussie moet mogelijk zijn.
    Zelf ben ik geen veganist noch vegetariër.
    Ik jaag zelf en eet graag vlees. Op verloop van termijn zou ik zelf een boerderij/hoeve willen hebben en zelf voorzien in heel wat
    groenten, fruit en vlees.
    Ik snap jouw visie en wil je feliciteren dat je zo overtuigd bent.
    Ik denk dat sommige mensen gewoon niet telkens een discussie willen aangaan, daar kunnen vegans dan “extreem in
    overekomen”.
    De norm is inderdaad anders maar ik denk dat ieder van ons de dag van vandaag al de argumenten van vegans en vegetariërs
    hebben gehoord en kennen.
    Ik denk vooral dat we elke strekking elkaar moet leren respecteren en accepteren.
    Zelf heb ik er geen probleem om mensen met een andere visie of strekking te leren kennen en zelfs met hen te tafelen. Van een
    vegan/vegetariër zijn eten wil ik gerust eens proeven en van mij mogen ze het omgekeerd ook (als ze er zelf vrij om zouden
    vragen). maar ik respecteer evengraag hun visie en zal hen nooit iets proberen opdringen of aanpraten en ik denk dat de
    “mainstream” mensen dat omgekeerd ook willen. Maar sommige mensen (omnivoren, vegetariërs als veganisten) kunnen dat
    jammer genoeg niet.
    Moraal van het verhaal dus eigenlijk: in elke groep van mensen bestaan er extremisten die overtuigd zijn van hun grote gelijk
    dat ze willen opdringen aan een ander. Probeer niet in die val te lopen maar luister en sta open voor andere visies maar schaam
    je niet als je op het einde een andere weg kiest. Probeer dan elkaar te waarderen en respecteren ook al ben je verschillend.

    Succes nog met jouw keuze!

  8. Hoi Selma,
    Wat een goed stuk zeg.. Ik ben (nog) niet veganist
    maar laatste maanden wel steeds meer iig
    minder vlees gaan eten..Bij Vegetarische Slager
    en Snackbar vaak gegeten het zijn
    vleesproducten zonder vlees maar wel gewoon
    super lekker…En zelf tijdje geleden eens een
    Notenburger en Vegetarische Schnitzel
    gebakken dat was erg lekker.. Ik snap heel goed
    dat melk/ei idd ook erg dieronvriendelijk is maar
    het is naar mijn gevoel helaas de basis van
    zoveel producten…Wat zou je mij als echt
    Veganistische producten om mee te beginnen?

    1. Hallo Kyrill! Wat leuk dat je ook steeds meer de kant van het veganisme op gaat. De vegan challenge is helaas net geweest, maar op die site ( http://www.veganchallenge.nl ) vind je heel wat lekkere en makkelijk te maken recepten. Zelf gebruik ik niet zoveel vleesvervangers meer, maar ik deed dat wel meer toen ik flexitariër was. De Albert Heijn heeft recent zijn assortiment vleesvervangers uitgebreid met een heleboel vegan artikelen. Het staat er ook duidelijk opgeschreven. Je moet daarbij denken aan nuggets, schnitzels, hamburgers etc. Op de site http://www.gewoonvegan.nl vind je ook veel producten uit de supermarkt die “gewoon vegan” zijn. Het boek “De Vegarevolutie” is overigens ook een geweldig boek met recepten en informatie voor beginnende veganisten. Ik heb daar erg veel aan gehad!

  9. Het lastigste vind ik wanneer je ergens heen gaat waar ook gegeten zal worden en niet vegans al op voorhand zich zitten te
    verkneukelen: “er zal wel niks lekkers zijn voor jou” “wat ga je eten” of het ergste: “het kan toch geen kwaad, één keertje vlees
    eten? Het is nu toch al klaargemaakt dan kan je het net zo goed opeten” 🙁

    1. Oh ja, heel vervelend als mensen zo doen. Komt me herkenbaar voor. Ik probeer me gewoon stoïcijns er door heen te slaan, maar van binnen kan ik me er ontzettend druk over maken.

  10. Goed stukje! Waarom wordt vegetariër/veganist-zijn eigenlijk vaak bestempeld als extreem, opdringerig zijn, lastigvallen enz
    vraag ik me vaak af! Bij andere vormen van discriminatie en geweld zoals racisme, sexisme, kindermisbruik wordt niet gezegd
    dat iedereen zelf maar moet weten wat hij denkt en doet en dat tegenstanders extremisten zijn die mensen lastigvallen.
    Vreemd eigenlijk, ook niet consequent. Je accepteert gewoon geen geweld of onrecht, principieel en zonder uitzondering. Als
    dat extreem is ben ik er erg trots op. Alle geweld en moord is verkeerd. Niemand kiest hoe hij geboren wordt. Zwart, wit, man,
    vrouw, koe, kip, mens enz…Dank je voor je woorden!

    1. Gek is dat he, ik denk dat mensen gewoon nog niet zo ver zijn en hoop dat het ooit nog komt. Het blijft gewoon iets raars dat het als extreem wordt gezien wanneer je weigert dingen te eten waarbij dieren misbruikt en gedood zijn.

  11. Bij mij komt bij het ‘veganisme is extreem-verwijt’ altijd deze quote van Regan bovendrijven:

    “The unspoken suggestions is that extreme cannot be right: extremists must be wrong.

    But I am an extremist when it comes to rape — I am against it all the time!
    I am an extremist when it comes to child abuse — I am against it all the time!
    I am an extremist when it comes to sexual discrimination, racial discrimination — I am against it all the
    time!
    I am an extremist when it comes to abuse of the elderly — I am against it all the time!

    The plain fact is, moral truth is often extreme, and must be, for when the injustice is absolute, then one
    must oppose it — absolutely.

    ~ T. Regan

    En ook in: “Becoming vegan is simply making the decision to stop hurting them for our self-indulgence.
    We harm or we don’t. It’s a binary thing” ligt helder besloten hoe het zit. De keuze onnodig lijden te
    blijven veroorzaken is extreem.

    Niet de keuze om dat niet te doen…

  12. Ik denk dat er heel veel manieren zijn waarop je invulling kunt geven aan veganisme of een veganistische levensstijl. Vaak
    vloeit het door in andere domeinen: bijvoorbeeld het huishouden. Zoals ik een all-you-can-eat tentje binnen mijn overtuiging
    niet verantwoord vind (omdat je dan veel te veel eten tot je neemt dan je eigenlijk nodig hebt) Zo zou je op een bewustere
    manier om moeten kunnen gaan met tal van zaken die je in of rondom je huis aantreft. Wat doe je bijvoorbeeld met oud metaal?
    Dat kan je evengoed in plaats van te laten rondslingeren naar een bedrijf brengen die het om kan smelten voor hergebruik.
    Veganisme kan extreem overkomen; Echter ik geloof dat als men de onderliggende gedachte uitgelegd krijgt (het behoud van
    onze planeet voor iedereen) dat je dan veel mensen mee zult krijgen.

    1. Inderdaad, uiteindelijk denk ik dat met een woordje uitleg over de achterliggende redenen om veganist te worden, er niemand zal zijn die kan zeggen dat het slecht of extreem is om dierenleed te willen voorkomen of het milieu te willen sparen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *