A(lle) D(agen) H(eel) D(ruk) en het taboe op psychische stoornissen

adhd

Iedereen is wel een beetje gek. Dat is niet erg, als we allemaal hetzelfde zouden zijn, zou het maar een saaie bedoening zijn. Toch heerst er een taboe op psychische klachten. Als je niet voldoende van een stofje in je lijf als insuline aanmaakt (diabetes), kun je daar gewoon openlijk over praten, maar zodra je niet voldoende van een stofje aanmaakt dat zich in je hoofd bevindt, moet je je mond houden. Mensen kunnen zich er slecht iets bij voorstellen en onbekend maakt onbemind. Mensen met een psychische stoornis worden gemakkelijk uitgemaakt voor lui. Het zit tussen je oren. Als je depressief bent, moet je gewoon maar eens positief gaan denken en als je door autisme geen knapperige consistenties verdraagt, moet je maar eens leren eten wat de pot schaft. Een psychische ziekte is je eigen schuld en je moet gewoon een beetje doorzetten. Maar zo werkt het niet. Je zegt toch ook niet tegen iemand met astma: “gewoon door blijven ademen, doe maar eens een beetje meer je best, er zit genoeg zuurstof in de lucht”? Om ervoor te zorgen dat mensen beter begrijpen wat het hebben van een psychische stoornis inhoudt, denk ik dat het belangrijk is dat er meer over gesproken wordt. Het zelf stoppen je te schamen voor je psychische aandoening is namelijk de eerste stap om ervoor te zorgen dat anderen daar ook mee gaan stoppen. Een psychische stoornis zie je niet altijd aan de buitenkant, maar het leven ermee is niet altijd even makkelijk en daar kan ik over mee praten.

In mijn hoofd is het bijna altijd feest. Ik ben met minstens 20 dingen tegelijkertijd bezig: Hé maakt mijn fiets nu weer zo’n raar gelui… heb ik m’n mobiel eigenlijk wel bij me? Wat zijn die bomen trouwens mooi gekleurd! Had ik niet beter m’n zonnebril mee kunnen nemen? Wel lekker trouwens dat zonnetje, maar wat kriebelt er dat merkje van mijn shirt weer vervele… wat wil ik eigenlijk gaan eten vanavond? Mmm, lekker pasta, ik proef het nu al… oh shit, rood stoplicht snel remmen. Rare kleur auto eigenlijk daar, een soort aubergine. Wat wilde ik ook al weer eten? Iets met aubergine lijkt me wel lekker. Had ik nou m’n mobiel wel meegenomen? En de deur op slot gedaan. Oh wacht ik ben er al. Ah nee, alweer 20 minuten later dan ik wilde. Waar is eigenlijk de sleutel?

Werd je al gek van het lezen van bovenstaand stukje tekst? Ik ook… alleen ziet bij mij de gemiddelde dag er zo uit. Mijn hersenen produceren een continue stroom aan beelden, muziek, smaken en talige gedachten, meestal weet ik niet eens wat ik precies aan het denken ben en lijkt het alsof ik een soort radio ben met slechte ontvangst. Een witte ruis aan gedachten tuimelt over elkaar heen en als ik probeer de antenne te richten vang ik soms ineens een tijdje een signaal, maar als ik niet oplet, ben ik het ook zo weer kwijt. Soms wordt het me teveel en schakel ik op stand-by. Dan zit ik in een bubbel, waar ik niet zomaar meer uit kom. Waar ik normaal continu aandacht besteed aan externe prikkels, word ik traag en gaat alles het ene oor in en het andere oor uit. Het is het één of het ander. Er is nooit een middenweg.

Mijn hoofd is niet zomaar zo druk, ik heb ADHD – Attention Deficit Hyperactive Disorder, oftewel Aandachtstekort Hyperactiviteitsstoornis. Aandachtstekort is overigens een rare benaming. Ik heb namelijk overal aandacht voor en dat is nu juist het probleem, want hoe moet ik die aandacht verdelen? Soms kan ik mijn aandacht ook heel goed richten. De zogenaamde hyperfocus. Vooral als ik met iets creatiefs bezig ben, komt het nogal eens voor dat ik alles om me heen vergeet en helemaal op ga in waar ik mee bezig ben. Ik vergeet dan zelfs regelmatig om te gaan slapen of eten.

Hyperactief ben ik vooral in mijn hoofd, maar omdat die regelmatig overloopt, ben ik ook een enorme kletsmajoor. Je hoeft er bij mij niet eens een muntje in te gooien. Ik praat over van alles en nog wat. Gezellig? Ja zeker. Lastig? Ja ook… Niet iedereen zit altijd te wachten op mijn praatjes. Ik ook niet. Daarnaast heb ik ook nog eens de vervelende gewoonte met mijn benen te wiebelen en met mijn vingers te friemelen. De meeste mensen komen niet bepaald tot rust wanneer ze een afspraak met mij hebben.

Ik heb veel last van mijn ADHD. Doordat mijn gedachten over elkaar heen tuimelen, kan ik me slecht concentreren. Dat heeft gevolgen voor de manier waarop ik mijn werk kan doen. Ik kan mijn gedachten niet lang genoeg vasthouden om normaal op mijn eigen intelligentieniveau te functioneren. Werken als logopedist lukt me prima, maar het kost mij door mijn drukke hoofd erg veel energie. Ik moet na werk echt even bijkomen. Ook heb ik een slecht tijdsbesef en kan ik moeilijk plannen. Eigenschappen die je als volwassene wel nodig hebt om je staande te kunnen houden. Gelukkig heb ik daar therapie voor gehad, waardoor ik heel veel trucs heb geleerd om mijn werk en het huishouden draaiende te houden. Beide gaan momenteel goed en daar ben ik best trots op! Het is wel eens anders geweest namelijk. Toch blijf ik een jongleur die precies het aantal ballen in de lucht houdt dat hij ook aan kan. Een extra bal en de boel zou instorten… Het blijft een kwestie van het zoeken van de juiste balans en dat zal mijn hele leven zo blijven. ADHD gaat namelijk niet zomaar over. Je kunt de symptomen onderdrukken met medicijnen en/of therapie, maar het blijft een work in progress.

Ik maak geen geheim van mijn ADHD. Ik loop er niet mee te koop, maar het is ook niet iets wat ik verberg. Het is een genetisch “cadeautje” dat ik van mijn familie heb gekregen, net als mijn haarkleur en de kleur van mijn ogen. ADHD is niet wie ik ben, maar het bepaalt wel voor een groot deel hoe ik me voel en gedraag. Het is een handicap die ervoor zorgt dat dingen die vanzelfsprekend zijn voor een heel deel van de wereld, bij mij niet zo lopen zoals ze zouden moeten. Is dat erg? Soms wel en soms niet. Vervelend is het echter wel altijd. Maar door te investeren in mijn persoonlijke ontwikkeling en het ontvangen van hulp en begrip van buitenaf kom ik een heel eind.

P.s. Ik kan nog veel langer praten over ADHD (tsja, verbale diarree maakt nu eenmaal onderdeel uit van het ziektebeeld). Of jullie het dus nu interessant vinden of niet, het is een onderdeel van mij, waardoor het waarschijnlijk vaker terug zal komen in mijn stukjes over psyche.

Wat je misschien ook wel interessant vindt:

11 reacties op “A(lle) D(agen) H(eel) D(ruk) en het taboe op psychische stoornissen

  1. Lieve Selma,

    DANKJEWEL!!! Ontzettend bedankt voor het schrijven van dit geweldig artikel. Zelf heb ik ook ADHD (met een klein beetje
    autismespectrum) en ik kan me helemaal vinden in hoe jij het beschrijft. Een fijne manier om het uit te leggen aan anderen!

    Helaas heb ik ook het omgekeerde meegemaakt: iemand die beweerde dat ze wel precies wist hoe het er in mijn hoofd aan toe
    ging. Ik heb in rumoerige ruimtes bijvoorbeeld heel veel last om mensen te verstaan: niet omdat ik doof ben, maar omdat ik me
    niet kan concentreren op die ene persoon. Maar toen ik vroeg of ze kon herhalen wat ze zei, en uitlegde waarom, antwoordde ze
    dat ze ook ADHD had, dat het bullshit was dat ik zei, dat zij dat niet heeft en ik daarom ook niet zou kunnen hebben en dat ik
    beter zou kunnen luisteren als ik niet dronken was (ik had net wel 2 hele pilsjes op…). Dat soort mensen kan ik echt ziek van
    worden…

    Ik ben heel benieuwd naar toekomstige artikelen van jou hierover, blij om een stukje herkenning te vinden 🙂

  2. Mooi stuk Selma! Heel beelden omschreven voor een niet-ADHD’er. Enne, ik vond het juist altijd reuzegezellig met jou als
    kletsmajoor. Heb goede herinneringen aan onze studietijd samen met Tien en Alie!

    1. Hoi Julie! Ik ben lid van jullie 🙂 en wil best eens een stukje schrijven over een dag op mijn werk en hoe dat gaat met mijn ADHD.

      Wat positief aan mijn ADHD is: met mij is het nooit saai hahaha 🙂 , verder ben ik door al mijn snel afwisselende gedachten creatief (ik kan door mijn ADHD goed “out of the box”-denken, sterker nog, ik denk vrijwel nooit “in the box” 😉 ) , kan ik soms helemaal in vervoering raken van mooie kunst of muziek, is de hyperfocus die ik soms heb ook wel eens heel fijn en ben ik goed in het afhandelen van spoedjes op mijn werk omdat ik door mijn gebrek aan planning en structuur al vroeg in mijn leven heel goed heb geleerd te improviseren.

  3. Dit stuk hierboven is héél herkenbaar. Ik
    ben nooit gediagnosticeerd met ADHD
    maar zoals jij jouw hoofd beschrijft, zo
    werkt het mijne precies! Hoe ben je er
    achter gekomen dat je ADHD hebt?

    1. Ik liep op een bepaald moment vast in mijn leven en heb toen hulp gezocht. Zo is het balletje gaan rollen en bleek uiteindelijk dat heel veel van mijn problemen door ADHD veroorzaakt werden. Dat is destijds vastgesteld na een heel onderzoekstraject door een psycholoog en een psychiater. Ook mijn vader en vriend werden daarbij bevraagd. Ik heb vervolgens door therapie geleerd waar mijn sterke kanten liggen en hoe ik met mijn ADHD om kan gaan. Het blijft natuurlijk iets wat bij mij hoort en niet weg zal gaan en daardoor blijf ik leerpunten houden. Nu ik echter weet waar het vandaan komt, kan ik alles ook veel gerichter aanpakken.

    1. Ps. weet jij misschien of ik ergens kan instellen dat ik bericht krijg als jij (of iemand anders) reageert op mijn reactie? Ik weet
      niet of het kan, maar het lijkt me handig 🙂

      1. Ik heb het op andere blogs wel voorbij zien komen, maar ik kan nog niet vinden hoe ik dat voor mijn eigen blog kan instellen. Is misschien idd wel handig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *